علائم بیماری سنگ کیسه صفرا Symptoms of gallstone disease :

نشانه هاي سنگ صفراوي غالباً حمله سنگ صفراوي ناميده مي شوند چرا که غالباً ناگهاني اتفاق

مي افتند. يک حمله معمول مي تواند باعث موارد زير شود :

۱ - درد ثابت در ناحيه بالايي شکم که به سرعت افزايش مي يابد و از 30 دقيقه تا چند ساعت طول

مي کشد.

۲ - دردي مابين دو کتف.

۳ - درد زيرکتف  راست.

۴ - تهوع و استفراغ

حمله سنگ صفراوي اغلب به دنبال يک غذاي چرب اتفاق مي افتد و مي تواند در شب اتفاق بيفتد. ديگر

نشانه هاي سنگ صفراوي مي توانند شامل موارد زير باشند:

۱ - نفخ شکم

۲ - عدم تحمل غذاهاي چرب ( به صورت عود کننده)

 ۳ - قولنج

۴ -  آروغ زدن

۵ - گاز

۶ - سوءهاضمه

افرادي که نشانه هاي بالا و نيز نشانه هايي که در زير آورده مي شوند را دارند بايد بایک پزشک متخصص

مشورت کنند

۱ - لرز

۲ - تب کم درجه

۳ - زرد شدن رنگ پوست يا سفيدي چشم

۴ - مدفوع سفالي رنگ

بسياري افراد داراي سنگ صفراوي نشانه اي ندارند. به اين بيماران بي علامت گفته مي شود و اين

سنگها، سنگهاي خاموش ناميده مي شوند. اين سنگها تداخلي با عملکرد کيسه صفرا، کبد يا لوزالمعده

ندارند و نيازي به درمان ندارند.

تشخیص سنگهای کیسه صفراوی Diagnosis of gallstones :

بسياري از سنگهاي صفراوي به خصوص سنگهاي خاموش تصادفي در حين انجام آزمايش براي يک

مشکل ديگر کشف مي شوند. اما زماني که ظن آن مي رود که عامل ايجاد نشانه ها، سنگ صفراوي

است پزشک احتمالاً سونو گرافي انجام مي دهد. سونوگرافي از امواج صوتي براي ايجاد تصوير اعضاء

استفاده مي کند. امواج صوتي از طريق يک وسيله دسته دار که تکنسين روي شکم مي خزاند به کيسه

صفرا مي رسند. امواج صوتي از کيسه صفرا، کبد و ساير ارگانها مانند رحم باردارباز مي گردند و پژواک

آنها پيامهاي الکتريکي ايجاد مي کند که مي توانند تصوير عضو را در يک نمايشگر ويدئويي ايجاد کنند. اگر

سنگ وجود داشته باشد، امواج صوتي با آن نيز برخورد کرده و باز مي گردند و محل آنان نشان داده

مي شود. سونوگرافي حساسترين و اختصاصي ترين آزمايش براي سنگهاي صفراوي است.

سایر آزمایشات Other experiments :

سی تی اسکن  CT Scan : مي تواند سنگهاي صفراوي يا عوارض آنها را نشان دهد.

ام آر آي MRI : مي تواند مجاري صفراوي مسدود را نشان دهد.

کوله سنتي گرافي :براي تشخيص انقباض غير طبيعي کيسه صفرا يا انسداد استفاده مي شود. يک

ماده راديو اکتيو به بيمار تزريق مي شودکه در کيسه صفرايي که بعداً تحريک به انقباض مي شود جذب

مي گردد.

اي آر سي پي ERCP : بيمار يک آندوسکوپ را که لوله اي انعطاف پذير، دراز و چراغ دار است و به يک

کامپيوتر و نمايشگر تلويزيوني متصل است فرو مي دهد. پزشک آندوسکوپ را به معده و سپس به درون

روده هدايت مي کند. سپس ماده رنگي خاصي را تزريق مي نمايد که به طور موقت مجاري دستگاه

صفراوي را رنگي مي نمايد. اي آر سي پي براي مشخص کردن محل و برداشتن سنگها از مجاري ا

ستفاده مي شود.

آزمايشات خوني Blood tests : آزمايشات خوني مي تونند براي مشاهده علائم عفونت، انسداد،

پانکراتيت يا زردي استفاده شوند.

نشانه هاي سنگهاي صفراوي شبيه حمله قلبي ، آپانديسيت،  زخمها ، سندرم روده تحريک پذير ،

فتق نافي ، پانکراتيت و هپاتيت هستند. بنابراين تشخيص صحيح بسيار اهميت دارد.

درمان Treatment :

1 - جراحي Surgery :

بيشترين راه درمان سنگهاي صفراوي علامت دار جراحي است. (سنگهاي صفراوي بدون علامت معمولاً

نيازي به درمان ندارند.) به اين نوع جراحي کوله سيستکتومي گفته مي شود.

بيشترين جراحي کوله سيستکتومي لاپاراسکوپي ناميده مي شود. در اين جراحي جراح چند

برش کوچک بر روي شکم مي دهد و وسيله جراحي را داخل مي کند و يک دوربين ويدئويي بسيار کوچک

درون شکم قرار داده مي شود که يک نماي بسته از اندامها و بافتها را به جراح مي دهد. جراح در حاليکه

به نمايشگر نگاه مي کند از اين وسايل براي جدا کردن دقيق کيسه صفرا از کبد، مجاري و ساير

ساختمانها استفاده مي کند. سپس مجراي کيسه اي بريده مي شوند و کيسه صفرا از طريق يکي از ب

رشهاي کوچک بيرون آورده مي شود.

از آنجا که ماهيچه هاي شکمي در حين جراحي لاپاراسکوپي بريده نمي شوند، بيماران درد و عوارض

کمتري نسبت به جراحي با استفاده از برش بزرگ از طريق شکم دارند. بهبودي معمولاً يک شبه در

بيمارستان حاصل مي شود و با چند روز محدوديت کار و فعاليت در خانه ادامه مي يابد.

اگر جراح مانعي را در حين روش لاپاراسکوپي مانند عفونت محل يا جاي زخم باقي مانده از  ساير

جراحيها را بيابد ، گروه جراحي ممکن است تصميم به تغيير روش و تبديل آن به جراحي باز بگيرند. در ب

رخي موارد اينگونه موانع پيش از جراحي شناسايي شده اند و جراحي باز برنامه ريزي مي شود. به

اين نوع جراحي، جراحي باز گفته مي شود چرا که در آن جراح يک برش 12 الي 20 سانتي متري در

شکم مي زند تا کيسه صفرا را بردارد. اين يک جراحي بزرگ محسوب مي شود و ممکن است نياز به

 2 الي 7 روز بستري در بيمارستان و چند هفته استراحت در منزل براي بهبودي داشته باشد.  در حدود

 5 درصد جراحي هاي کيسه صفرا نياز به جراحي باز مي باشد.

بيشترين عارضه جراحي کيسه صفرا آسيب به مجاري صفراوي است. يا مجراي صفراوي مشترک آسيب

ديده ممکن است باعث نشت صفرا و عفونت بالقوه خطرناک و دردناکي بشود. آسيب بزرگ خطرناکتر

است و نياز به جراحي اضافي دارد.

اگر سنگهاي صفراوي در مجاري صفراوي باشند، پزشک (معمولاً يک متخصص گوارش) ممکن  است از

اي آر سي پي ( ERCP) براي تعيين محل سنگها و برداشتن آنها پيش از جراحي يا در حين آن استفاده

نمايد. در اي آر سي پي، بيمار يک آندوسکوپ را (که لوله اي انعطاف پذير، دراز و چراغ دار است و به يک

کامپيوتر و نمايشگر تلويزيوني متصل است) فرو مي دهد. پزشک آندوسکوپ را به معده و سپس به درون

روده هدايت مي کند. سپس ماده رنگي خاصي را تزريق مي نمايد که به طور موقت مجاري دستگاه

صفراوي را رنگي مي نمايد. سپس مجراي صفراوي مبتلا تعيين محل مي شود و ازوسيله اي

رواندوسکوپ براي قطع مجرا استفاده مي شود. سنگ در يک سبد کوچک گير انداخته شده و به وسيله

اندوسکوپ بيرون آورده مي شود.

گاهي، در فردي که جراحي برداشت کيسه صفرا شده است، چند روز، چند هفته چند ماه يا حتي سالها

پس از جراحي سنگي در مجاري صفراوي تشخيص داده مي شود. معمولاً اي آر سي پي دو مرحله اي

براي برداشت اين سنگ موفق عمل مي کند.

2 -  غير جراحي Non-Surgical :

درمان غير جراحي در موقعيتهاي خاصي (مثلا زماني که بيمار مشکلي پزشکي خاصي که نياز به

پيشگيري از جراحي داشته باشد) استفاده مي شود و فقط براي سنگهاي کلسترولي به کار مي رود.

بعد از درمان غير جراحي معمولاً سنگها عود مي کنند.

3 - درمان خوراکي ( از بين برنده سنگ ) Oral treatment :

داروهايي از اسيدهاي صفراوي ساخته شده اند که براي از بين بردن سنگها استفاده مي شوند. داروي

يورسوديول و چنوديول براي سنگهاي کلسترولي کوچک بهتر عمل مي کنند. ممکن است درمان ماهها تا

سالها براي از بين بردن تمامي سنگها ضرورت پيدا کند. هر دو دارو باعث اسهال خفيف مي شوند و

چنوديول مي تواند موقتاً سطح کلسترول خون و آنزيمهاي کبدي را افزايش دهد.

4 - درمان تماسي  (از بين برنده سنگ ) Contact treatment :

اين روش تجربي شامل تزريق مستقيم دارو به داخل کيسه صفرا براي از بين بردن سنگ است. داروي

متيل تربوتيل اتر مي تواند برخي سنگها را در عرض يک تا 3 روز از بين ببرد اما اين دارو بايد بسيار به

دقت  استفاده شود چرا که يک داروي بي هوشي دهنده قابل اشتعال است و مي تواند سمي باشد.

اين روش در بيماران داراي سنگهاي کلسترولي علامت دار کلسيفيه نشده تجربه شده است.

نکات مهم Highlights :

 # - سنگ صفرا زماني تشکيل مي گردد که مواد درون صفرا سخت مي شوند.

# - سنگهاي صفراوي در ميان افراد مسن تر، زنان بوميان آمريکا، آمريکاييان مکزيکي تبار و افراد دچار

اضافه وزن بيشتر ديده مي شود.

# - حمله سنگ صفرا معمولاً پس از غذا خوردن روي مي دهد.

# - علائم مي تواند علائم ديگر بيماريها را مانند حمله قلبي تقليد کند بنابراين تشخيص بسيار اهميت

دارد.

# - سنگهاي صفراوي در صورتيکه در مجاري صفراوي گير بيفتند مي تواند مشکلات جدي ايجاد نمايد.

# - جراحي لاپاراسکوپي براي برداشت سنگ کيسه صفرا شايعترين روش است.

آيا انسان به کيسه صفراي خود نيازدارد ؟

خوشبختانه کيسه صفرا عضوي است که افراد مي توانند بدون آن زندگي کنند. از دست دادن آن حتي

نيازي به تغيير دادن رژيم غذايي ندارد. وقتي که کيسه صفرا برداشته مي شود، صفرا از طريق

مجاري کبدي به خارج از کبد و به درون مجراي صفراوي مشترک جريان مي يابد و به جاي ذخيره شدن در

کيسه صفرا مستقيماً به داخل روده کوچک مي رود. به هر حال از آنجا که صفرا در کيسه صفرا ذخيره

نمي شود به دفعاات بيشتري به درون روده کوچک جريان مي يابد و منجر به ايجاد اسهال در حدود 1

درصد افراد مي گردد.

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در دوشنبه 4 اردیبهشت1391 و ساعت 15:0 |

تشخیص هپاتیت  Detection of hepatitis :


به چند دلیل مختلف ،تشخیص بیماری هپاتیت همیشه آسان نمی باشد که مهمترین دلیل ،آن است که

بسیاری از مبتلایان به هپاتیت از بیماری خود ،آگاهی ندارند و بنابر این دنبال درمان خود هم نمیروند.به

همین دلیل این بیماران به مدت چندین سال بدون تشخیص باقی می مانند.ویروس هپاتیت می تواند به

مدت چندین سال در بدن بیمار مخفی شود بدون این که سوءظن کسی را بر انگیزد . حتی وقتی که

بیماران احساس بیماری میکنند ،علائم آن میتواندبا سایر بیماریها به آسانی اشتباه گرفته شود  اغلب

افرادی که به دلایل دیگری انجام می دهند از بیماری خود مطلع می شوند .

شایع ترین علامت در بیماران مبتلا به هپاتیت خستگی می باشد که بسیاری از بیماران و پزشکان این

خستگی را اشتباها به انجام کارهای بیش از حد ،استرس و یا افسردگی آنها مربوط می دانند.

سایر علامت ها به قدری به علائم آنفولانزا یا مسمومیت ساده غذایی  شبیه هستند که معمولا احتمال

ابتلاء به هپاتیت نادیده گرفته می شود .در نتیجه این بیماران ممکن است چندین سال متوجه باشند که

آنها دچار ناراحتی خاصی هستند اما نمی دانند که این ناراحتی ها چه می باشد.

علائم و نشانه های هپاتیت Signs and symptoms of hepatitis :

۱ - زردی

۲ - پر رنگ شدن ادرار

۳ - کم رنگ شدن مدفوع

۴ - خستگی

۵ - تهوع

۶ - درد شکم

۷ - بی اشتهایی

گرچه علائم و مشکلات هپاتیت اغلب به سختی از علائم سایر بیماریها تشخیص داده می شوند،اما

بعضی از علائم آن را می توان مخصوص بیماری هپاتیت دانست.در بین این علائم ،زردی(یرقان) که عبارت

است از زرد شدن پوست و یا زرد شدن سفیدی چشمها از مهمترین علائم آن می باشد.زردی هنگامی

روی می دهد  که کبد قادر  به از بین بردن مواد زائدی که اصطلاحا به آن "بیلی روبین"(bilirubin) گفته

می شود ،می باشد.

بیلی روبین از گلبولهای قرمز  پیرو کهنه ایجاد می شود .افزایش بیلی روبین در خون باعث زرد شدن

پوست  و سفیدی چشمها می شود.همچنین باعث می شود ادرار این افراد پر رنگ شده و مدفوع آنها

بی رنگ مانند گچ شود.

سایر علائم که گاهی اوقات در بیماری هپاتیت دیده می شود عبارت است از :

۱ - خار ش پوست

۲ - از دست دان اشتها و درد در ناحیه کبد (قسمت راست قفسه سینه)

وقتی همه این علائم به همراه زردی در فردی ایجاد شوند نشان دهنده آسیب کبد و هپاتیت می باشد

اما وقتی به تنهایی ایجاد می گردند،اغلب با سایر بیماریها اشتباه گرفته می شود.

آزمایش هپاتیت Hepatitis Testing :

وقتی علائم فردی ، پزشک را مشکوک می کند،معمولا پزشک چندین آزمایش ر ا برای بیمارش

درخواست می نماید.آنتی بادی ها (پادتن ها)،پروتئین هایی هستند که بدن برای مقابله با ویروس ها یا

باکتری ها می سازد.آنتی بادیها  در خون افراد مبتلا به هپاتیت آ و ب وایی دیده می شوند.برای مثال اگر

در خون فردی آنتی بادی هپاتیت آ دیده شد،نشان دهنده آلوده بودن آن فرد با ویروس هپاتیت آ

می باشد.هرچه مقدار این آنتی بادی بیشتر باشد نشان دهنده عفونت می باشد.وجود آنتی بادی

هپاتیت ایی نه تنها نشان دهنده مبتلا بودن آن افراد به هپاتیت ایی می باشد بلکه نشان دهنده مسری

بودن آن نیز می  باشد.

برخلاف هپاتیت های آ،ب،ایی؛آنتی بادی های هپاتیت سی ممکن است در خون افراد مبتلا به هپاتیت

سی دیده نشود ،زیرا ویروس هپاتیت سی قادر است که در بدن مخفی شود و خودرا نشان ندهد .در

نتیجه سیستم دفاعی بدن بر علیه این ویروس نمی تواند آنتی بادی ایجاد نماید.به همین دلیل  ،وقتی

پزشک در فردی مشکوک به هپاتیت سی می شود ،سایر آزمایشهایی که عملکرد کبد را اندازه

می گیرند را در خواست می نماید.شایع ترین آزمایشی که در این مورد ،تقاضا  می شود آزمایش

اندازه گیری ALT  یا آلانین آمینو ترانسفراز(Alanine Aminotransferase) می باشد.آلانین آمینوترانسفراز

(َ   ( ALT یک آنزیم است که وقتی کبد دچار صدمه و التهاب می شود تولید می گردد.هرچه میزان ALT

در خون بیشتر باشد ، نشان دهنده شدت بیشتر التهاب کبد می باشد.

آزمایش دیگر ،آزمایش اندازه گیری بیلی روبین خون می باشد .هرچه میزان بیلی روبین در خون بیشتر

باشد نشان دهنده آن است که کبد قادر به پاک سازی خون از این مواد نمی باشد و کارش را به خوبی

انجام نمی دهد.

گرچه با انجام آزمایش های خون ،تا حدود زیادی می توانیم به تشخیص هپاتیت در افراد مبتلا به آن

دست یابیم ، اما گاهی اوقات نیز مجبور می شویم برای اینکه به تشخیص نهایی برسیم از بیوپسی کبد

( نمونه برداری از کبد) استفاده کنیم .بیوپسی کبد ،تنها روش کاملا مطمئن در تشخیص هپاتیت سی

می باشد .همچنین به تشخیص سایر بیماریها مثل سرطان کبد نیز کمک می کند . در طی بیوپسی از

کبد ،یک سوزن نازک به داخل کبد فرو می شود و تکه کوچکی ازکبد را بیرون می آورد .این نمونه را سپس

به آزمایشگاه می فرستند و در آنجا با میکروسکوپ بررسی میکندد .معمولا برای اینکه بیمار درد کمتری

احساس کند ،محل انجام بیوپسی را با بی حسی موضعی ،بی حس می کنند گرچه کل عمل

نمونه برداری از کبد فقط چند دقیقه طول می کشد،اما بعد از آن ،بیمار باید به مدت چهار تا شش ساعت

بطور بی حرکت بر روی تخت دراز بکشد تا ازخون ریزی از کبد جلوگیری شود. 

درمان های رایج Current treatments :

وقتی تشخیص هپاتیت در بیماری داده شد، پزشک شدت آسیب وارده به کبد را ارزیابی می کند و

بر اساس آن ،درمان تجویز می کند .صرف نظر از نوع درمانی که تجویز میشود هدف پزشک ،پیشگیری یا

به تاخیر انداختن صدمه کبدی ،حفظ عملکرد کبد،و تسکین علائم بیماری هپاتیت می باشد.وقتی با

انجام آزمایشات معلوم شود که صدمه وارده به کبد ،اندک می باشد بسیاری از پزشکان و بیماران ترجیح

می دهند  که درمان را به تاخیر بیندازند زیرا درمان هپاتیت اغلب کاملا ناخوشایند می باشد.اگر کبد دچار

صدمه شدیدتری شده باشد ،درمان دارویی معمولا تجویز می گردد.متاسفانه امروزه داروهای زیادی وجود

ندارند  که بتوانند بطور موثر هپاتیت را درمان کنند.فقط چند داروی محدود وجود دارد که می تواند بدون

اینکه به سلولهای بدن آسیبی برسانند،به ویروسها حمله کنند.سایر  داروها ،به غیر از اینکه موجب از

بین رفتن ویروسها می شوند ،به سلولهای کبدی نیز آسیب می رسانند.بنابر این فقط از چند داروی خاص

که به داروهای آنتی ویرال(ضد ویروس) معروف هستند می توان در درمان هپاتیت استفاده نمود.

 داروها و اثرات آنها Drugs and their effects :

در حال حاضر از داروی ضد ویروسی به نام" اینترفرون"   بطور گسترده ای برای درمان هپاتیت استفاده

می شود.اینترفرون که داروی ضد ویروس بسیار قدرتمندی می باشد کپی مصنوعی از یک پروتئین است

که نام آن نیز اینترفرون می باشد و بطور طبیعی در بدن برای مقابله  با ویروسها ساخته می شود.

اینتر فرون با چسبیدن به ویروسها و جلوگیری از تکثیر آنها اثر خود را نشان می دهد بدون اینکه به

سلولهای کبدی آسیبی برساند.گرچه اینترفرون برای همه افراد به یک اندازه موثز نمی باشد ،اما در

بعضی از افراد می تواند هپاتیت را به طور کامل از بین ببرد و یا اینکه از شدت بیماریزایی ویروس بکاهد و

آسیب کبدی را کمتر نماید.از آنجائی که اینتر فرون بصورت آمپول بوده و باید هفته ای سه بار و به مدت

شش ماه تا یک سال تزریق شود،بیماران یاد می گیرند که خودشان آمپول را به خودشان تزریق کنند.  

گاهی اوقات اینترفرون را همراه با یک داروی ضد ویروس دیگر به نام "ریباویرین"   تجویز می کنند .ریباویرین

بصورت قرص می باشد و روزی شش قرص به مدت شش ماه تا دو سال تجویز می گردد.درمان ترکیبی

اینترفرون همراه با ریباویرین ،بسیار قوی تر از درمان تنهایی اینترفرون می باشد.این درمان برای بیمارانی

که اینترفرون به تنهایی باعث بهبود آنها نمی باشد و نیز در بیمارانی که بعد از پایان درمان با اینتر فرون

بیماریشان دوباره باز می گردد استفاده می شود .گرچه تحقیقات نشان می دهد که درمان با ریباویرین

به تنهایی و بدون همراهی با اینترفرون هیچگونه اثری بر روی ویروس هپاتیت ندارد،اما به نظر می رسد که

وقتی با اینترفرون ترکیب می شود ،به آن در از بین بردن ویروسها کمک میکند.

متاسفانه نه درمان اینترفرون به تنهایی و نه همراه با ریباویرین در همه بیماران موثر نمی باشد.پس از

یکسال درمان با این داروها ،فقط 20 درصد بیماران از دست ویروس خلاص می شوند.سی درصد از

بیماران نیز کاهش قابل توجهی در صدمات کبد شان و نیز آنتی بادیها دیده می شوند اما با این حال هنوز

هم به ویروس هپاتیت آلوده هستند.50 درصد باقیمانده بیماران هیچگونه پاسخی به درمان نمی دهند و

این داروها بر روی آنها بی اثر می باشد .متخصصین معتقدند که داروهای ضد ویروس وقتی بیشتر موثر

هستند که تعداد ویروس های بدن کم باشد.

 عوارض جانبی اینترفرون Side effects of interferon :

صرف نظر از اینکه اینترفرون بر روی بیماری موثر می باشد یا خیر ،اکثر بیمارانی که از این داروها استفاده

می کنند دچار عوارض جانبی آن می شوند .

این عوارض جانبی معمولا 4 تا 6 ساعت بعد از تزریق اینتر فرون ایجاد می شود و در اوایل شروع درمان

شدیدتر می باشد.

شایع ترین عوارض :

پیدایش علائمی مانند آنفولانزا مانند:

درد عضلات بدن - خستگی -  تب و لرز - سردرد و تهوع

((متخصصین معتقدند که این علائم که معمولا تصور می شود بعلت ویروس آنفولانزا  ایجاد شده اند ،در

واقع هنگامی تولید می شوند که بدن بطور طبیعی برای جلوگیری از تکثیر ویروس آنفولانزا تولید اینترفرون

می کند.بنابراین ،درمان با اینترفرون مصنوعی نیز تولید  همین علائم را در بدن خواهد کرد.))

 

سایر عوارض مصرف اینترفرون :

ریزش موها - احساس مزه فلزی در دهان - خارش پوست - قرمز شدن پوست - کاهش وزن  - افسردگی

و زود عصبانی شدن

(این عوارض معمولا کمتر رخ می دهد اما میتواند در بعضی از بیماران باعث مشکلاتی شود .)

 درمان جراحی Surgical treatment of :

اگر صدمات وارده بر کبد بر اثر بیماری هپاتیت به قدری باشد که خطر توقف کامل فعالیت کبد وجود داشته

باشد ،نه درمان با اینترفرون و نه درمان ترکیبی با ریباویرین نمی توانند هیچ کمکی بکنند .در نتیجه در

چنین مواردی ممکن است نیاز به پیوند کبد باشد .

گرچه اکثر بیماران مبتلا به هپاتیت هیچگاه نیاز به پیوند کبدی نخواهند داشت ،اما در بین مبتلایان به

هپاتیت مزمن که دچار سیروز کبدی هستند نارسایی ممکن است رخ بدهد.از چهار هزار پیوند کبدی که

در هر سال آمریکا انجام می شود ،هزارتای آن مربوط به بیماران مبتلا به هپاتیت سی (c)می باشد.

 وقتی یک کبد مناسب برای بیماری پیدا شد ،جراحی پیوند  کبد می تواند آغاز شود.از آنجائیکه عمل

جراحی پیوند کبد ،عمل بسیار پیچیده و خطر ناکی است ،یک تیم پزشکی شامل چندین متخصص باید

آن را انجام دهند .جراحی معمولا در سه مرحله انجام می شود. در مرحمه اول بیمار را بیهوش می کنند

تا در عمل جراحی هیچ دردی را احساس نکند .سپس جراح ،شکم بیمار را باز می کند و رگهایی که کبد

را خونرسانی می کنند را با یک گیره می بندند تا هیچ خونی در کبد جریان نداشته باشد .کبد بیمار

،برداشته شده و کبد اهدایی به دقت در محل آن قرار داده می شود .رگهای خونی به این کبد جدید متصل

شده و گیره های آن برداشته می شود تا خون در این کبد جدید ،جریان پیدا کند .عمل جراحی پیوند کبد

معمولا حدود شش تا ده ساعت انجام می شود.

اگر عمل جراحی با موفقیت انجام شود کبد جدید به محض اینکه خون در آن جریان پیدا می کند ،فعالیت

خود را آغاز می کند .در این هنگام وقتی ما ظاهر شدن صفرای زرد مایل به قهوه ای را مشاهده می کنیم

مطمئن می شویم که کبد درست کار می کند.

حتی وقتی عمل جراحی با موفقیت انجام می شود ،هنوز احتمال اینکه سیستم ایمنی بدن باعث

پس زدن کبد جدید شود ،وجود دارد .به همین دلیل داروهایی که اصطلاحا به آنها داروهای سرکوب کننده

ایمنی (ایمونوسوپرسانت)(immunosuppressant) گفته می شود  داده می شود تا قدرت پس زدن بدن

در مقابل یک  جسم خارجی کمتر شود.  معمولا چندین نوع داروی سرکوب کننده ایمنی در سه ماه اول

بعد از عمل پیوند تجویز می شود زیرا اکثر پس زدن ها در طی این سه ماهه اول رخ می دهد .با این حال

ممکن است این پس زدن ها در سالهای بعد نیز اتفاق بیفتد.به همین دلیل بیماران باید به مصرف حداقل

یک نوع سرکوب کننده تا آخر عمرشان ادامه دهند.

 سایر درمانها Other treatments :

مبتلایان به هپاتیت دارای انتخابهای درمانی اندکی هستند و عده ای از آنها به دلایل مختلف (غیر موثر

بودن درمان با اینتر فرون-عوارض ناخوشایند- برخی ازبیماران احساس می کنند با این نوع درمان

حالشان بدتر می شود)از این درمان ها روی برمی گردانند و به سمت داروهای دیگری می روند.

 درمان جایگزین چیست؟

درمان جایگزین یا آلترناتیو (alternative)  به درمانی گفته می شود که توسط جامعه پزشکی مرسوم به

صورت گسترده ای پذیرفته نشده است.

سه روش درمان آلترناتیو برای هپاتیت

۱ - درمانهای گیاهی

۲ - درمان با مکمل های غذایی

۳ -  هورمون درمانی

 درمان گیاهی Treatment Plant :

متخصصین گیاهان دارویی معتقدند که خار شیری به کبد کمک می کند تا با اثر آسیب رسانده مبارزه

نماید ،تجمع چربی مضر در کبد را کاهش می دهد و بازسازی کبد را تسریع می کند .یک ماده آنتی

اکسیدان خاص که در خار شیری یافت می شود باعث تقویت افزایش یک ماده شیمیایی در بدن به نام

گلوتاتین (glutatin) می شود که کبد را از صدماتی که بر اثر سموم ایجاد شده محافظت نماید.

بعلاوه تخمهای گیاه خار شیری حاوی ما ده ای به نام سیلی مارین(silymarin) است که تصور وی شود

دارای اثرات زیادی در تقویت کبد باشد.متخصصین گیاهان دارویی این طور فکر میکنند که وقتی  خار

شیری خورده می شود ،آنتی اکسیدان های موجود در آن به کبد کمک میکنند تا با سمومی که داخل

کبد وجود دارد مبارزه نمایند .در همان هنگام نیز سیلی مارین باعث قوی تر کردن غشاهای کبد و در

نتیجه جلوگیری از ورود مواد سمی به داخل آ می شود.همچنین آنها معتقدند مه خار شیری باعث تقویت

تولید آر اِن اِی(RNA) شده و بنابر این در بازسازی کبد هم کمک می کند .بنابر این درمان با خار شیری

باعث کاهش التهاب کبد شده از میزان آنزیم ALT می کاهد و سرعت ایجاد سیروز کبدی را کم می کند.

سایر گیاهان :

شیزاندرابری(schizandra bcrry) یک داروی چینی می باشد که از آن نیز اغلب برای درمان هپاتیت

استفاده می شود.این گیاه در درمان بیماران مبتلا به هپاتیت مزمن ، به کاهش آنزیمALT   و نیز از بین

بردن علائم بیماری کمک می کند.

شیرین بیان ،این گیاه حاوی مقادیر زیادی لز یک ماده شیمیایی به نام اسید گلیسیریزیک

(glycyrrhizic acid ) است مه به نظر می رسد به کم کردن التهاب کبدی کمک می کند.متخصصین فکر

می کنند که این اثر ریشه شیرین بیان به علت افزایش اینترفرون طبیعی در بدن کمک میکند.

مخلوط بینگ گان لینگ،این مخلوط بطور قابل توجهی باعث کاهش آنزیم ALT می شود. 

مکمل های غذایی Supplement :

دومین نوع از آلترناتیو که برای درمان هپاتیت از آن استفاده می شود و در بین مردم محبوبیت زیادی

دارد.درمان با مکمل های غذایی مثل ویتامین ها و مواد معدنی می باشد که برای افزایش موادی که

بعلت مشکلات کبدی در بدن کاهش پیدا می کنند بکار میرود و با ویروس هپاتیت مبارزه می کند.ویتامین

ب کمپلکس،ث،ایی،کا،روی(زینیک)،کلسیم،کبالت،منگنز ویتامین ها و مواد معدنی هستند که بطور

شایع تجویز می شود.

بسیاری از این ویتامین ها به صورت آنتی اکسیدان عمل می کنند.

آنها از ورود سمومی که در داروها ،الکل ،سیگار و آلودگی هوا وجود دارد به کبد جلوگیری میکند.

 هورمون درمانی Hormone Therapy :

سومین نوع درمان از درمانهای آلترناتیو هورمون درمانی می باشد که از هورمونی از غده تیموس در بدن

ترشح می شود استفاده کرد.  

غده تیموس که در سینه می باشد  و وظیفه تولید گلبولهای سفید و اینتر فرون طبیعی را در دوران

کودکی بر عهده دارد در هنگام کودکی بزرگ و همچنان که سن افراد زیاد می شود این غده کوچک تر

می شود.

در این نوع درمان بیماران ترکیبی از مواد شیمیایی یا آنزیم هایی که از غده تیموس گاو بدست می آید

رامصرف می نمایند.

 روشهای درمانی دیگر :

حجامت

اما شواهد بسیار کمی وجود دارد از موثر بودن این  درمانها

 خطرات آلترناتیو Alternative Risk :

۱ - عدم نظارت دولت  بر درمانها

۲ - مشخص نبودن میزان استفاده ( طبیعی بودن درمان باعث این نمی شود که بروز مشکل نکند.مصرف

زیاد بعضی از دیگران دارویی می تواند باعث استفراغ،مشکلات قلبی،سکته مغزی و حتی فلج شود.

۳ - آلرژی به مصرف گیاهان

۴ - مصرف مگادوز ویتامین ها باعث صدمه دیدن کبد می شود

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در پنجشنبه 26 آبان1390 و ساعت 20:0 |

هپاتیت چیست؟  What is hepatitis

هپاتیت یک بیماری است که موجب التهاب و صدمه دیدن کبد می شود و در نتیجه کبد را متورم  و

حساس می کند.عاقبت احتمالی هپاتیت ایجاد صدمه دائمی به کبد می باشد.هفت نوع مختلف هپاتیت

وجود دارد . بعضی از انواع هپاتیت خفیف و قابل درمان هستند اما بعضی از انواع هپاتیت بسیار شدید و

غیر قابل درمان هستند  و در طولانی مدت باعث بروز مشکلاتی برای سلامتی و حتی مرگ شوند.با

وجود تفاوتهایی که در این هفت نوع هپاتیت وجود دارد تمام آنها توسط ویروسهایی که به کبد حمله

می کنند ایجاد می شوند.

________________________________________

هپاتیت چه نوع بیماری میباشد؟ What type of hepatitis is a disease

هپاتیت یک بیماری عفونی است که میتواند از شخصی به شخص دیگر منتقل شود .گرچه بعضی از

بیماریهای عفوتی مثل سرماخوردگی توسط تماسهای روزمره مثل عطسه ، سرفه و آغوش گرفتن منتقل

می شود اما در هپاتیت انتقال این گونه انجام نمیشود . بر اساس نوع هپاتیت این بیماری از سه طریق

می توانند انتقال یابند که عبارت است از :

1) از طریق تماس با خون آلوده

2) از طریق تماس جنسی

3) از طریق خوردن یا نوشیدن غذاهای آلوده یا آبهای آلوده

________________________________________

انواع مختلف هپاتیت Different types of hepatitis

انواع مختلف شناخته شده هپاتیت عبارت است از :

هپاتیت آ (A) ، ب (B) ، سی(C) ، دی(D) ، ایی(E) ، جی(G) ، جی بی( GB)

از انواع هپاتیت ، هپاتیت ب و سی  از همه شایع تر هستند .حدود 450 میلیون نفر در سراسر جهان به 

این دو نوع هپاتیت مبتلا هستند.هم هپاتیت ب و هم سی می توانند به صورت مزمن و غیر قابل درمان

ظاهر شوند .

________________________________________

راههای انتقال انواع هپاتیت چیست؟  What are the ways of transmission of hepatitis

هپاتیت A =>تماس دهانی با مدفوع

خوردن غذاها و آب های آلوده

هپاتیت B => تماس با خون آلوده

                   تماس با سوزن آلوده

                   انتقال از مادر به نوزاد

                   تماس جنسی                  

                                                 

هپاتیت C => تماس با خون آلوده

                   تماس با سوزن آلوده

                   انتقال از مادر به نوزاد.              

                                                       تعداد افرادمبتلا به هپاتیت سی در جهان

________________________________________

 

کدام نوع از انواع هپاتیت خطرناک تر است؟  Which type of hepatitis is more dangerous

تفاوت عمده بین هپاتیت ب و سی درشدت وخامت آن ها می باشد.

حدود 80 درصد افراد مبتلا به هپاتیت سی دچار نوع مزمن آن می شوند در حا لی که فقط 10 درصد

کسانی که به هپاتیت ب گرفتار میشوند به نوع مزمن آن دچار میشوند .پزشکان فکر می کنند که علت

این وضعیت آن است که ویروس هپاتیت سی بسیار سریع تر از ویروس هپاتیت ب تکثیر یافته و تغییر

می یابد و باعث می گردد که خطر ناک تر باشند.بطور کلی میزان خطر ناکی انواع هپاتیت به صورت زیر

می باشد :

1)هپاتیت C : هر سال حدود ده هزار نفر در ایالات متحده آمریکا به علت نارسایی کبد که  بر اثر هپاتیت

سی ایجاد میشود از بین می رود

2)هپاتیت B : هر سال حدود پنج هزار نفر در ایالات متحده آمریکا به علت نارسایی کبد که  بر اثر هپاتیت

سی ایجاد میشود از بین می رود

3) هپاتیت A : هر سال حدود صد و بیست هزار نفر در ایالات متحده آمریکا  به هپاتیت A  مبتلا

می شوند .هپاتیت آ همیشه به صورت حاد بوده و قابل درمان می باشد و فقط موارد نادری ممکن است

کشنده باشد

4)هپاتیت D : این نوع اغلب همراه هپاتیت ب می باشد و خیلی به آن شباهت دارد اما خیلی کمتر

شایع است

 5)هپاتیت E : این نوع اغلب همراه هپاتیت A می باشد و خیلی به آن شباهت دارد اما خیلی کمتر

شایع است

6)هپاتیت G : این نوع اغلب همراه هپاتیت سی می باشد و خیلی به آن شباهت دارد اما خیلی کمتر

شایع است

7)هپاتیت GB : که اخیرا کشف شده و پزشکان اطلاعات اندکی در این مورد دارند

________________________________________

اثرات هپاتیت در بدن Hepatitis effects on body

به محض این که یک فرد به هپاتیت مبتلا شد ، کبد او به تدریج عملکرد طبیعی خود را از دست می دهد .

از آنجائیکه کبد یکی از مهمترین اعضاء بدن انسان می باشد ، وقتی بر اثر ابتلا به هپاتیت آسیبی به آن

وارد می شود

 مشکلاتی در سراسر بدن ایجاد می کند . کبد در قسمت راست قفسه سینه قرار دارد و تنها عضوی از

بدن است که (به جز پوست)می تواند خودش را التیام ببخشد و دوباره بازسازی کند .در کبد بیش از 500

کار مختلف برای بدن انجام میشود که می توان آنرا همانند یک کارخانه برای بدن در نظر گرفت .کبد با

تولید صفرا باعث می گردد که غذاهایی که ما می خوریم به انرژی  تبدیل شوند،همچنین باعث ذخیره

مواد مغذی شده و مواد شیمیایی را می سازد که برای عملکرد طبیعی بدن حیاتی می باشد. هم چنین

وظیفه تجزیه دارو را بر عهده دارد، بعلاوه کبد باعث تصفیه خون می باشد و مواد شیمیایی زائد را از خون

پاک می کند ،هیچکس نمی تواند بدون کبد زندگی کند.

وقتی ویروس هپاتیت ابتدا حمله می کند سیستم دفاعی و ایمنی بدن برای مقابله با آن گلبولهای

سفیدخون را که همانند سربازانی از بدن دفاع می کنند را به سمت کبد می فرستد. این وضع باعث

می شود که ویروس از بین برود و کبد خودش را ترمیم نماید. با این حال در هپاتیت مزمن سیستم دفاعی

بدن قادر به از بین بردن ویروس نمی باشد ودر نتیجه ویروس به حمله خود به کبد ادامه می دهد و در

چنین وضعیتی تخریب کبد توسط حملات ویروس به همراه حملاتی که سیستم دفاعی بدنم در بسیاری

از سلولهای کبدی ایجاد می کند صورت می گیرد.سلولهای تخریب شده بصورت توده هایی در کبد باقی

می ماند و کبد دیگر نمی تواند خود را بازسازی کند و به جای آن کبد سفت تر و بزرگ تر خواهد شد .خون

دیگر به راحتی نمی تواند از کبد عبور کند و کبد کمتر قادر خواهد بود عملکرد طبیعی خود را ادامه

دهد .این وضعیت را اصطلاحاَ "سیروز"(CIRRHOSIS) می نامند.بیش از 30 درصد افراد مبتلا به هپاتیت

مزمن دچار سیروز می شوند .وقتی سیروز کبدی ایجاد می شود خطر وقوع سرطان کبدی افزایش

می یابد.متخصصین هنوز از علت بروز چنین وضیعتی آگاهی زیادی ندارند اما این فرضیه وجود دارد که

التهاب و آسیب سلولی که در سیروز ایجاد می شود منجر به رشد سلولهای سرطانی غیر طبیعی در

کبد می شود .حتی اگر سرطان کبد هم ایجاد نشود ،پیشرفت بیماری هپاتیت باعث افزایش خطر

نارسایی کبد خواهد شد.هر سال 15 هزار آمریکایی مبتلا به هپاتیت بر اثر نارسایی کبد از بین می روند.

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در یکشنبه 10 مهر1390 و ساعت 20:30 |

آندوسکوپی چیست ؟

آندوسکوپ یک لوله باریک و انعطاف‌پذیر با دوربینی بر یک سر آن است. این ابزار که از طریق برش جراحی

یا از طریق دهان یا مقعد وارد بدن می‌شود، آندوسکوپی برای بررسی بخش‌های مختلف بدن، از جمله

مفاصل، ریه‌ها، مثانه، دستگاه گوارش و آپاندیس به کار می‌رود.

برخی از انواع آندوسکوپی نیاز به آمادگی‌های مخصوص مثلا پاک کردن معده یا روده دارد. لذا پزشک از

شما می خواهد که پیش از انجام عمل چیزی نخورد یا ننوشد، یا برای او مسهل تجویز کند.

افرادی که تحت آندوسکوپی قرارمی‌گیرند معمولا با داروهای آرام‌بخش تسکین داده می‌شوند تا درد و

ناراحتی‌شان به حداقل برسد.

آندوسکوپهای امروزی، بسیار پیشرفته بوده و بنابراین دارای قیمت زیادی هم می‌باشند. آنها دارای

دوربین‌های ویدیویی نیز می‌باشند که تصاویر را می‌توان بطور مستقیم از یک مانیتور (تلویزیون) مشاهده

نمود. این آندوسکوپها همچنین دارای لوله‌هایی برای ساکشن یا کشیدن مایع درون معده به خارج،

فرستادن هوا به داخل معده و بادکردن آن و عبور دادن وسایل خاصی برای نمونه‌برداری (تکه‌برداری یا ب

یوپسی) نیز می‌باشند.

آزمایش آندوسکوپی، دقیق‌ترین و مفیدترین راه برای بررسی علل مختلف سوءهاضمه می‌باشد. این

آزمایش، بهترین راه تشخیص زخم‌ها و سرطان معده بوده و همچنین برای تشخیص عفونت

هلیکوباکترپیلوری بسیار مفید میباشد.

در کدام اعضا آندوسکوپ استفاده می شود ؟

امروزه آندوسكوپ‌های مختلفی طراحی شده‌اند كه هر یك از آنها برای بررسی و مشاهده قسمت خاصی

از بدن به‌كار می‌‌روند. احتمالا وقتی اسم آندوسكوپی را می‌شنوید شما به طور ناخودآگاه یاد بیماری‌های

معده می‌افتید و لوله‌ای را در ذهن می‌آورید كه قرار است از دهان وارد شود، به معده برسد و بخش‌های

مختلف معده را بررسی كند اما امروزه تعداد آندوسكوپ‌ها بسیار بیشتر از گذشته شده‌ و بسیاری از دیگر

قسمت‌های بدن را هم می‌توان با وسایل مشابه بررسی كرد. به طور مثال، آندوسكوپ‌هایی وجود دارند

كه از دهان وارد می‌شوند و به مجرای هوا یا همان نای می‌رسند تا مجاری هوایی را بررسی كنند. به این

آندوسكوپ‌ها در اصطلاح پزشكی برونكوسكوپ می‌گویند. از طرف دیگر آندوسكوپ‌هایی وجود دارند كه

می‌توانند از راه بینی وارد شوند، به دریچه‌های سینوس‌ها برسند، به داخل سینوس‌ها بروند و در نهایت

بخش‌های مختلف سینوس‌ها را بررسی كنند. آندوسكوپ‌های دیگری هم وجود دارند كه از راه مجرای

ادرار وارد می‌شوند و مثانه را مورد بررسی قرار می‌دهند. به این آندوسكوپ‌ها در اصطلاح پزشكی

سیستوسكوپ می‌گویند. آندوسكوپ‌های خاصی هم وجود دارند كه از مقعد وارد می‌شوند و بخش‌های

مختلف روده بزرگ را قابل مشاهده می‌سازند. به این آندوسكوپ‌ها، كولونوسكوپ می‌گویند اما انواع

كوتاه تر آنها ركتوسكوپ نامیده می شوند چرا كه فقط بخش انتهایی روزه بزرگ كه ركتوم نامیده می شود

را بررسی می كنند.

علاوه بر این، انواع مختلف دیگری از آندوسكوپ‌ها هم وجود دارد. به طور مثال در حال حاضر حتی می‌توان

داخل مفاصل را با همین روش مورد مشاهده قرار داد. در این موارد پوست روی مفصل را پس از بی‌حسی

سوراخ می‌كنند و آندوسكوپ را از طریق پوست به داخل مفصل می‌رسانند تا بتوانند فضای داخل مفصل

را ببینند. به این آندوسكوپ‌ها، آرتروسكوپ می‌گویند. آندوسكوپ‌هایی برای مشاهده داخل رحم و حتی

داخل فضای شكم هم وجود دارد. شاید بتوان گفت حتی آنژیوگرافی هم در اصل نوعی آندوسكوپی است

اما به هر حال مكانیسم عملكرد آنژیوگرافی با آندوسكوپ‌هایی كه تاكنون گفتیم، به طور قابل توجهی

متفاوت است.

اگر قرار است برای شما آندوسکوپی انجام شود، حتما به موارد زیر توجه داشته باشید :

# - در صورتی كه به بیماری‌هایی مثل هپاتیت یا ایدز مبتلا هستید ، حتما پیش از انجام آندوسکوپی این

موارد را به پزشك خود اطلاع دهید؛ چرا كه پزشكان به منظور پیشگیری از انتقال این بیماری‌ها از یك فرد

به فرد دیگر، برای مبتلایان به این بیماری ها از اندوسكوپ‌های مخصوص این بیماران استفاده می‌كنند.

# - قبل از انجام هر گونه آندوسکوپی، تمام داروهای مصرفی را به اطلاع پزشك معالج خود برسانید؛ به

ویژه درباره داروهای ضدانعقاد، ممكن است پزشك ترجیح بدهد یك یا چند روز قبل از انجام آندوسکوپی،

بعضی داروهای شما قطع شوند.

# - اگر به اختلالات خونریزی دهنده مبتلا هستید، حتما این موضوع را به اطلاع پزشك برسانید، تا

اقدامات لازم را برای مقابله با خطرات احتمالی مهیا كند.

# - هر زمان كه برای انجام آندوسکوپی مراجعه می‌كنید، تمام مدارك پزشكی خود را همراه داشته

باشید.

# - روز انجام آندوسکوپی تنها به بیمارستان یا محل انجام آندوسکوپی مراجعه نكنید و حتما كسی را با

خود همراه داشته باشید.

# - نگران درد و ناراحتی نباشید. پزشكان برای تخفیف درد و ناراحتی بیماران معمولا از داروهای مسكن،

مخدر یا خواب‌آور به میزان لازم استفاده می‌كنند تا انجام این اقدامات برای بیمار قابل تحمل باشد.

# - در برخی آندوسکوپی‌ها لازم است بیمار چند ساعت ناشتا باشد یا پیش از انجام آندوسکوپی از

روش‌هایی مثل تنقیه استفاده كرده باشد. درباره نیاز به انجام چنین اقداماتی حتما با پزشك خود

مشورت كنید و تمام توصیه‌های او را عمل كنید تا زمان آندوسکوپی مشكلی برای شما ایجاد نشود.

# - برخی اوقات طی انجام آندوسکوپی نمونه‌هایی از بافت‌های داخلی برداشته می‌شود. این نمونه‌ها از

سوی خود بیمار یا از سوی پزشك مربوطه به بخش پاتولوژی فرستاده می‌شود تا زیر میكروسكوپ مورد

بررسی قرار گیرد و از روی آن، بیماری تشخیص داده شود. پیگیر نتیجه‌ نمونه‌برداری‌های خود باشید.

# - گاهی لازم است بیمار ساعاتی پس از انجام آندوسکوپی در بیمارستان یا محل آندوسکوپی تحت

نظر بماند. این موارد را در برنامه‌ریزی زمانی خود لحاظ كنید.

# - پس از انجام آندوسکوپی اگر دچار هر مشكلی نظیر خونریزی، درد بیش از حد، تهوع و استفراغ یا تب

شدید، هر چه سریع‌تر مساله را با پزشك خود در میان بگذارید.

موارد استفاده از آندوسکوپی فوقانی :

1 - تهوع و استفراغ مداوم

2 - درد درناحیه فوقانی شكم (محدوده بالاتر از ناف )

3 - سوزش سر دل كه ناشی از برگشت اسید معده به مری می باشد و با احساس سوزش در گلو یا

قفسه سینه مشخص می شود

4 - خونریزی معده (وجود استفراغ خونی یا وجود خون در مدفوع به صورت دفع مدفوع سیاه و قیری )

5 - اشكال در بلع (گیر كردن غذای جامد یا مایعات در مری )

6 - وجود یافته های غیر طبیعی و یا مشكوك در عكس در رادیوگرافی ، گرفته شده از دستگاه گوارش

فوقانی

7 - خارج کردن جسم خارجی از دستگاه گوارش

8 - برای بررسی ضایعات قبلی و پیگیری آنها از نظر روند بهبودی و گسترش آنها مثل پولیپ ، تومور یا

زخم

در جریان آندوسکوپی بر حسب شرایط مثلاً پیدا شدن ضایعات غیر طبیعی از آن ضایعات نمونه برداری

(بیوپسی) هم بعمل می آید و یا گاهی اقدامات تشخیصی ویا درمانی دیگر انجام می شود

آمادگی جهت آندوسکوپی :

پزشك متخصص جهت انجام یك آندوسکوپی دقیق و بدون عارضه از دستورالعمل های خاصی پیروی

خواهد كرد كه این دستورات طوری طراحی شده كه بیشترین امنیت و كمترین عارضه را در حین انجام كار

و حتی پس از آن در بر داشته باشد.

بنابراین مطلع بودن بیماروهمراه وی از این روند قبل از انجام آندوسکوپی بسیار اهمیت دارد و همراه بیمار

بهتر است از آنها به دقت پیروی كند و در صورت هر گونه ابهامی ، از پزشك بیمار خود كسب اطلاع نماید.

 6 الی 8 ساعت قبل از آن ، بیمار از خوردن و آشامیدن اجتناب ورزد. خالی بودن معده هم برای

بیمارمفید خواهد بود چون احتمال استفراغ كردن و ورود محتویات معده به داخل ریه بیمار (آسپیراسیون)

را در طول كار كم خواهد كرد و هم برای پزشك جهت بررسی دستگاه گوارش فوقانی به طور كامل و دقیق

مفید خواهد بود .

برخی از داروهای مصرفی توسط بیمار باید قبل از آنجام آندوسکوپی دوزشان تنظیم شود. مثلاً برخی باید

چندین روز قبل از آندوسکوپی مصرف نشود و یا برخی باید افزایش دوز یابد. پس همراه بیمار باید حتماً از

پزشك بیمار خود در مورد نحوه مصرف داروهایش قبل از انجام كار سوال كند. گاهی پزشك علیرغم

دستورالعمل ها به شما توصیه می كند كه مصرف داروی بیمارتان را ادامه دهید .

همیشه بیمار خود را با یك همراه مطمئن برای انجام آندوسکوپی ببرید. چون داروهای خواب آوری كه

ممکن است جهت آرام كردن او استفاده شود، احتمال دارد بلافاصله پس از انجام آندوسکوپی در وی

مشكلی ایجاد نكند اما گاهی بعد از مدت كوتاهی بیمار دچار تغییرات گذرائی در حركات و رفتارش

می شود كه بهتر است در آن زمان یک همراه مطمئن حضور داشته باشد .

در بخش یا اتاق آندوسکوپی :

پرستاری كه بیمار را آماده می كند باید در مورد علت انجام آندوسکوپی اطلاع کسب کند و همچنین در

مورد مسائل دیگری چون ناشتا بودن بیمار، وجود فرد همراه مطمئن و موارد دیگر اطلاع کسب کند :

# - داروهای مصرفی بیمار

# - مشكلات پزشكی مثل بیماری های قلبی یا ریوی

# - حساسیت به داروها و یا موارد خاص چون رنگها و یا لاتكس كه در پزشكی بكار می رود

# - واكنش های شدید حساسیتی به مواد آرامبخش و خواب آور

بعد از كسب اطلاع از شرایط و مناسب بودن وضعیت بیمار، پرستار اقدام به تزریق داخل رگی (ورید) داروی

آرامبخش كرده تا او در حین آندوسکوپی آرام و راحت باشد .

علائم حیاتی بیمار كه شامل فشار خون ، ضربان قلب و ریتم آن و سطح اكسیژن خونی می باشد ، در

صورت نیاز در تمام مدت توسط دستگاه چك می شود (مونیتورینگ)، حتی پرستار نیز بطور دستی فشار

خون و نبض او را كنترل می كند . ممكن است در تمام طول آندوسکوپی نیز اكسیژن به بیمار داده

می شود.

پزشك تمام مراحل گفته شده را برای همراه بیمار بازگو می كند و حتی مشكلاتی كه ممكن است در

حین كار اتفاق بیفتد را نیز متذكر می شود .

نحوه انجام آندوسکوپی :

برای انجام آندوسکوپی، بیمار باید راحت بوده و بر روی سمت چپ خود دراز بکشد. به گلوی او یک اسپری

بی‌حس کننده زده می شود تا چیزی احساس نکند. همچنین یک قطعه کوچک محافظ در بین دندانهای

بیمار شما قرار داده می شود. این کار باعث می شود که دندانهای بیمار آسیبی نبیند و نیز دندانهای او

هم به آندوسکوپ صدمه نزنند. وقتی که بیمار آماده بود، پزشک، سر آندوسکوپ را روی زبان او قرار داده و

آن را به سمت گلو می‌برد و از بیمار می‌خواهد که آن را قورت دهد، با این کار، مری باز شده و آندوسکوپ

داخل آن می شود و سپس به سمت پایین و معده می‌رود. در طی این مدت، یک پرستار دائماً مراقب

بیمار خواهد بود و با یک ساکشن (مکننده بزاق بیمار را که در دهانش جمع شده را بیرون می‌کشد مانند

وسیله‌ ای که در دندانپزشکی وجود دارد). وقتی که سر آندوسکوپ وارد معده شد، از طریق یک لوله که در

آندوسکوپ قرار دارد، معده باد می شود تا مشاهده داخل آن بهتر انجام شود. در صورت مشاهده موارد

مشکوک، پزشک ممکن است اقدام به نمونه‌برداری (تکه‌برداری یا بیوپسی) نماید که این کار، کاملاً بدون

درد می‌باشد. وقتی که کار پزشک تمام شد، آندوسکوپ به بیرون کشیده می شود.

در طی انجام آندوسکوپی، اشکالاتی که ممکن است برای بیمار ایجاد شوند عبارتند از: احساس فشار

در گلو و گاهی اوقات احساس ناراحتی در شکم و آروغ زدن (به خاطر هوایی که به داخل معده فرستاده

می شود). در هنگام داخل کردن نوک آندوسکوپ به سمت گلو، ممکن است بیمار یکی دوبار آروغ بزند که

این یک واکنش طبیعی می باشد.

بهبودی : ‍

بعد از آندوسکوپی ، برای مدتی بیمار را تحت نظر می گیرند تا اثرات ناشی از دارو برطرف شود . بدترین

ناراحتی كه ایجاد می شود ، احساس نفخ معده ناشی از ورود هواست كه به سرعت برطرف می شود .

برخی از بیماران گلو درد مختصری پیدا می کنند . اگر شما تمام دستورات گفته شده را رعایت كرده

باشید ، بیمارتان پس از مدت كوتاهی می تواند چیزی بخورد . در برخی از بیماران داروهای مصرف شده

باعث احساس خستگی و عدم تمركز می شود . 

پزشك معمولاً نتیجه آندوسکوپی را همان جا به همراه بیمار اعلام می كند مگر در مواردی كه بیوپسی

گرفته شده و یا بیوپسی برداشته شده كه در این حالت باید بعداً مراجعه نماید ، چون بافت برداشته شده

جهت بررسی های بیشتر به آزمایشگاه ( پاتولوژی ) فرستاده می شود و اعلام نتیجه آن به اندك زمانی

نیاز دارد .

عوارض آندوسکوپی :

آندوسکوپی فوقانی روش بسیار بی عارضه ای است و عوارض ناشی از آن بسیار محدود می باشد ، با

این حال برخی از عوارض آن شامل موارد زیر است :

# - ورود محتویات معده به ریه (آسپیراسیون)، به همین دلیل توصیه می شود تا 6 الی 8 ساعت قبل از

آندوسکوپی ناشتا باشید.

# - آندوسکوپ می تواند بندرت باعث صدمه به بافت (سوراخ یا پاره شدن) شود. این عارضه بسیار نادر

ولی جدی است.

# - در مواقع بیوپسی با برداشت پولیپ احتمال خونریزی وجود دارد . اما خونریزی ناشی از آن بسیار

خفیف است ، بطوریكه یا خود به خود بند می آید و یا با اقدامات ساده قابل كنترل است.

# - ایجاد حساسیت به مواد آرامبخش استفاده شده ، كه تیم آندوسکوپی حاضر شامل پزشك و

پرستاران قبل از انجام كار مطمئناً از سابقه حساسیت بیمار به این مواد و همچنین باقی مشكلات شما

مثل بیماریهای قلبی ، ریوی ، كلیوی و كبدی از شما سوال كرده اند .

# - التهاب در رگی كه از طریق آن ماده آرامبخش تزریق شده كه به صورت ظاهر شدن علائم التهابی

مثل قرمزی ، تورم ، گرم شدن ناحیه كمپرس كردن به وسیله حوله گرم مناسب خواهد بود و اگر با این

اقدام برطرف نشد ، حتماً با پزشك مربوطه مشورت نمائید.

علائمی كه باید سریعاً گزارش داده شوند :

# - درد شدید شكمی ( به غیر از دردهای كرامپی یا پیچشی) ناشی از نفخ معده

# - سفت و متسع شدن شكم

# - استفراغ

# - تب

# - اشكال در بلع و درد شدید درناحیه گلو

# - احساس خش خش در زیر پوست گردن یا قفسه سینه

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در چهارشنبه 8 تیر1390 و ساعت 20:0 |

روشهای نوین در درمان زخم ها :

درمان زخم های :

بستر- دیابتیک – جراحی - گانگرن فورنیه - سوختگی - عفونی - له شدگی ...

مقدمه :

زخمهای فشاری كه به نام زخم بستر نامیده می شود در بیمارانی كه به علتی دچار بی حركتی

شده اند عارضه ای مهم به شمار می رود.علت عمده ایجاد زخم بستر مربوط به وجود فشار طولانی مدت

بر روی پوست ومتعاقب آن عدم خون رسانی به این عضو است.آمار دقیقی از میزان بروز زخم بستر

نمی توان ارایه داد و آمار ارایه شده در هر كشور با كشور دیگر متفاوت است.بعنوان مثال در كشور

دانمارك 43 و در اسكاتلند 86 نفر از هر صد هزار نفر مددجودچار عارضه زخم فشاری بوده و در هلند 10 تا

20 درصد بیماران پذیرفته در مراكز پرستاری در منزل مبتلا به این عارضه ذكر شده اند.پیشگویی به نقل از

داوری در خصوص آمار مبتلایان به زخم بستر در ایران این میزان را در بیماران بستری در بخشهای عمومی

5% و در بیماران بستری در مراكز نگهداری از معلولین 38% ذكر می كند.

پیشینه تاریخی :

قدمت زخم و درمان زخم به اندازه عمر بشر است. مصریان باستان با مشكل زخم بستر آشنا بوده اند، در

یكی از مومیایی ها ( احتمالا یك شاهزاده مصری ) زخمهای بستری مشاهده شد كه با قطعه ای از

پوست یك حیوان پوشانده شده بودند و برخی از این زخمها حتی در خود نشانه هایی از التیام نیز

داشتند.    قدیمی ترین دست نوشته موجود در خصوص زخم بستر متعلق به فابریكوس هیلدانوس است

كه واژه ((قانقاریا)) را برای این زخمها بكاربرده است. واژه ((دكوبیتوس))اولین بار در سال 1777 به كار رفته

و در آن به ارتباط میان ((قانقاریا))و بیماران رنجور و خوابیده در بستر اشاره شده است.            

اما در سال 1850 تعداد زیادی از دانشمندان به این نتیجه رسیدند كه زخم فشاری بعلت تاثیر فشاری به

علت تاثیر فشار بر پوست ایجاد می گردد و همچنین به اهمیت پیشگیری از بروز زخمهای فشاری توجه

نمودند.امروزه پژوهشگران ثابت نموده اند كه ایجاد فشاری معلول تركیبی از عوامل داخلی و خارجی

است.

مختصری درباره آناتومی و فیزیولوژی پوست :

پوست سدی بین اعضای داخلی ومحیط خارجی است ودربسیاری ازاعما ل حیاتی بدن دخالت دارد. به

طوریکه انسان بدون آن نمی تواند زنده بماند.

پوست اندامی وسیع با وزن مولکولی 4 کیلوگرم است که سطحی معادل 2 متر مربع را می پوشاند.

اجزاء پوستی شامل اپیدرم – درم - ضمائم پوستی وچربی زیرجلد است.

اپیدرم : حائل اصلی بدن اپیدرم است ودرزیراپیدرم لایه عروقی درم قراردارد که مسئول نگهداری وتغذیه

سلولهای اپیدرم است.

اپیدرم به چهار طبقه تقسیم می شود که از محل اتصال درم با لایه سلولهای بازال شروع ودرنهایت به

لایه شاخی ختم می شود . این لایه ها عبارتنداز :

1- لایه سلولهای بازا ل یا سلولهای مادری اپیدرم : سلولهای جوانه زننده تمایزنیافته ( تقسیم سلولی

درسلولهای بازال انجام می شود)

2- طبقه خاردار: دربالای لایه سلولهای بازال قرار دارد واز کراتینوسیتهائی تشکیل شده که کراتین تولید

می کنند.(کراتین پروتئینی رشته ای واصلی ترین جزء طبقه شاخداراست . کراتینی شدن ازاین طبقه

آغازمی شود.)

3- طبقه دانه دار: روند تمایز ادامه می یابد وسلولها کراتین زیادی بدست می آورند وپهن ترمی شوند.

4- طبقه شاخی : سلولهای مرده و پهن و بزرگ وچند ضلعی هستند ودرستونهای لایه عمودی روی هم

انباشته شده اند.این لایه سد فیزیکی اصلی است.

علاوه بر سلولهای بازال وکراتینوسیتها 2 رده سلولی دیگربه نامهای : ملانوسیتها وسلولهای لانگرهانس

دراپیدرم وجود دارد.

غشاء پایه حد فاصل درم واپیدرم را می گویند که دارای سه لایه (شفاف – پایه - فیبرهای اتصالی )

وحاوی فرورفتگیها وبرآمدیگهای متعددی است.

درم : درم ضمائم پوستی رانیز دربرمی گیرد وچربی زیرجلد سومین وعمقی ترین لایه پوست است.

شامل کلاژن ورشته های الاستیک وماده زمینه ای است.

ضمائم پوستی : عبارتندازغدد عرق - آپوکرین واکرین - فولیکولهای مو- غدد سبابه وناخن که همگی از

اپیدرم منشاء می گیرند.

چربی زیر جلد : شامل اعصاب وعروق خونی است که عروق خونی وظیفه تامین مواد غذائی وتنظیم

حرارت را برعهده دارند.

واژه زخم فشاری :

واژه های متعددی جهت زخمهای فشاری به کار رفته است که معمول ترین آنها Decubitus ulcer و

Bedsore است.

واژه Decubitus ازکلمه لاتین دکومبر Decumberبه معنای دراز کشیدن مشتق شده است ودلالت براین

دارد که این زخمها صرفا درنتیجه خوابیدن به مدت طولانی ایجاد می شوند علت نامگذاری bedsore

بروزمکرراین زخمها دربیماران بستری درتخت می باشد.

با توجه به تعاریف ازآنجائیکه عامل اصلی ایجاد زخم فشار است واژه pressure ulcer یا زخم فشاری

صحیح ترین ومناسب ترین واژه برای توصیف این زخم ها ست.

تعریف زخم فشاری :

باتوجه به اهمیت موضوع تعاریف متفاوتی در منابع مختلف عنوان گردیده است که در زیر به مهمترین آنها

اشاره می کنیم.

# - زخم فشاری به زخمی گفته می شود که به علت وارد آوردن فشاری بیش از فشار طبیعی مویرگها

(32میلیمترجیوه) به مدت طولانی بر سطح پوست ایجاد می گردد که موجب نکروز ناکیه محدودی از

بافتهای نرم می شود. " برونر- سودارث1998"

# - یک زخم فشاری ناحیه متمرکزی از نکروز بافتی است که هنگامیکه بافت نرم بین یک برجستگی

استخوانی و یک سطح خارجی به مدت طولانی تحت فشار قرار می گیرد ایجاد می شود." پوتروپری

وفیس براساس NPUAP "

# - زخم فشاری عبارت است از یک ناحیه نکروز سلولی که دراثر فقدان گردش خون درآن ناحیه ایجاد

می شود. " تایلور"

# - زخم فشاری عبارت از ناحیه نکروزه ای است که در نتیجه فقدان جریان خون کافی به آن ناحیه دراثر

فشار ایجاد می شود."HARKNESS& DIBCLTER"

# - Margo lis  زخم فشاری را این طور تعریف کنید :

از بین رفتن ساختمان آناتومیک و عملکرد نرمال پوست که در نتیجه فشار خارجی وارد بر برجستگی های

استخوانی ایجاد می شود وطبق قاعده ای منظم و در یک زمان معین بهبود نمی یابد.(( پوتروپری))

پاتوفیزیولوژی زخم فشاری :

از نظر پاتوفیزیولوژی سه عامل در پیدایش زخمهای فشاری موثرند :

1- شدت فشار و فشار لازم جهت بسته شدن مویرگها

2- طول مدت فشار

3- تحمل بافت

فشار بیش از 32 میلی متر جیوه سیستم مویرگی شریانی - وریدی که مسئول تغذیه بافتها و دفع مواد

زائد از آنها می باشد را مسدود می کند و در نتیجه سیستم مویرگی شریانی - وریدی که مسئول تغذیه

بافتها و دفع مواد زائد از آنها می باشد را مسدود می کند و در نتیجه موجب آنوکسی(Anoxia) و یا

ایسكمی (Ischemia) بافتی می گردد.بدین ترتیب وضعیت متابولیسم بافت که بطور طبیعی به میزان

دریافت اکسیژن از خون و دفع مواد حاصله از متابولیسم و دی اکسیدکربن بستگی دارد را متحمل ساخته

و در نتیجه موجب متابولیسم بی هوازی و پیدایش حالت اسیدوز بافتی گردیده متعاقب آن نفوذپذیری

مویرگها افزایش یافته و باعث ایجاد تورم و سرانجام سبب مرگ سلولی می شود و در نهایت به صورت

زخم فشاری تظاهر پیدا می کند.

تغییر رنگ پوست ناحیه تحت فشار (Blanching) اولین علامت زخم فشاری است، به طوریکه پوست این

نواحی به علت کم شدن جریان خون در مقایسه با سایر نواحی رنگ پریده و سفید می گردد.دراین حالت

اگر فشار رفع شود، Normal reactive hyperemia ( واکنش نرمال پرخونی ) که همراه با قرمزی و گرمی در

محل می باشد، ایجاد می شود، که یک واکنش جبرانی است.حدودا یک ساعت طول می کشد تا این

واکنش طرف شود.اگر فشار مدت زمان بیشتری طول بکشد، پس از رفع AbNormal reactive hyperemia

( واکنش آنرمال پرخونی) ایجاد میشود که به صورت اتساع بیش از حد و induration در محل ایجاد می

شود.( induration یک ناحیه ادم لوکالیزه در زیر پوست است)، که این واکنش نیز بیش از 1 ساعت تا دو

هفته طول می کشد تا برطرف شود.

همچنین اگر مدت زمان فشار از این مرحله هم طولانی تر شود،مرگ سلولی و سپس نکروز بافتی را

خواهیم داشت.با شکافته شدن پوست که مهمترین سد دفاعی بدن می باشد،میکروارگانیسم هایی از

قبیل استرپتوکوک ،استافیلوکوک، پسودومونا و عفونتهای ثانوی در محل زخم نفوذ می کنند که در این

حالت مقابله با آن دشوار است و حتی ممکن است عمیق تر گردد و به عضله واستخوان راه یابد و موجب

انتقال عفونت از طریق جریان خون به تمام نقاط بدن شود.

به غیر از خطر ایجاد عفونت ،ازدست رفتن مقدار زیاد مایعات و الکترولیتهای بدن از محل ،سبب کاهش

مایعات واختلال در تعادل الکترولیت ها شده و در نهایت باعث کمبود پتاسیم می گردد و همچنین از دست

رفتن مقادیر زیادی پروتئین از بافتهای زیر جلدی منجر به کاهش آلبومین خون می گردد.

به طور کلی می توان گفت پس در شرایط طبیعی به مدت 2 ساعت می تواند فشار و کاهش اکسیژن

رسانی به سلول را تحمل نماید،البته این زمان تا حدودی به مقدار فشار وارد بر پوست بستگی دارد.

به طور خلاصه میتوان گفت :

فشار> کاهش یا قطع خونرسانی به پوست یا بافتهای زیرین > اختلال وضعیت متابولیسم بافت >

آنوکسی و ایسکمی بافت > نکروز بافتی>خراشیدگی و زخم> تهاجم میکروارگانیسم ها

>عفونت>درگیری بافتهای زیرین شامل فاسیا،ماهیچه و استخوان

پوزیشن های در معرض خطر :

در وضعیت های مختلف غالبا فشار بر روی نقاط معینی از بدن وارد می شود،بنابراین این نقاط در معرض

خطر بیشتری از نظر زخمهای فشاری قرار دارند. در زیر به این نقاط در وضعیت های مختلف می پردازیم :

1- وضعیت خوابیده به پشت (supin position)

استخوان پس سری(occipital bone) ،ستون مهره ها(vertebrae) ، آرنج (elbow) ،ساکروم، دنبالچه

،پاشنه پا

2- وضعیت خوابیده به شکم (prone position)

استخوان پیشانی (frontal bone) ،استرنوم، زانو، برجستگی های لگن، انگشتان پا

3- وضعیت خوابیده به پهلو (lateral position)

استخوان کتف ،ایلیاک کرست، برجستگی بزرگ استخوان ران ،قوزک های پا

4- وضعیت نشسته (sitting position)

ساکروم و برجستگی های استخوان عانه

به طور کلی شایع ترین محل زخمهای فشاری ،استخوان ساکروم و دنبالچه می باشد.

در یک بررسی مشخص شد که 96% این زخمها در زیر سطح ناف(umbilicus) ، 67% اطراف ناحیه لگن

(pelvic) و 29% در اندام تحتانی می باشد.در تحقیقی که توسط لوین و همکارانش انجام شد به معرفی

دو مورد نادر در محل بروز زخم بستر در نواحی ترقوه(clavicle) و مچ دست(wirst) اشاره نمود.

تقسیم بندی زخم ها :

محققین مختلف چندین نوع تقسیم بندی را در مورد مراحل مختلف زخمهای فشاری ذکر نموده اند که به

دو مورد اشاره می شود.

الف ) تقسیم بندی زخم مربوط به خانم شی که بیشتر وسعت زخم مورد توجه قرار گرفته است.

مرحله 1 : فشار ممکن است موجب قرمزی محل تحت فشار شود یا لایه ای نازک از اپیدرم دچار زخم

گردد اما به درم محدود می شود به طوری که در این مرحله دوم سالم باقی می ماند.

مرحله  2: زخم تمام لایه های پوست را گرفتار می کند و به درم نیز گسترش می یابد اما به داخل چربی

زیر پوست دست اندازی نمی کند.

مرحله 3: زخم به داخل چربی زیر پوست دست اندازی می کند اما به فاسیای عمقی محدود می گردد.

مرحله  4: زخم هیچ محدودیتی ندارد و به توده عضلانی گسترش می یابد به طوری که گاهی اوقات

استخوان نیز در معرض دید قرار می گیرد.

مرحله  5: زخم به صورت یک سوراخ یا حفره بسته شده ای نمایان می شود که لایه های پوستی روی

این حفره را بسته است و یا به صورت ضایعه کوچکی به سطح پوست باز می شود.دراین مرحله تعیین

وسعت ناحیه آسیب دیده مشکل می باشد زیرا براحتی قابل دسترسی نیست.

ب ) تقسیم بندی زخم توسط NPUAP انجمن بین المللی مشاوره زخم های فشاری که بیشتر به

خصوصیات زخم از نظر بالینی پرداخته است:

مرحله 1 : اریتمایی که با فشار انگشت سفید نمی شود، در محل تخت فشار، نشان از زخم فشاری در

آینده می دهد.همچنین علایم دیگری نظیر لکه های پوستی(کبودی)، گرمی و سفتی ممکن است ظاهر

شود بررسی این مرحله در افرادی که پوست تیره دارند مشکل می باشد.

مرحله2 : دراثراز بین رفتن اپیدرم،درم و یا هر دو ضخامت پوست جزئی کاهش می یابد.زخم سطحی

است و از نظر بالینی به صورت یک خراشیدگی،تاول و یا گودی کم عمق مشخص می شود.در این مرحله

معمولا زخم دردناک است.

مرحله 3 : ضخامت پوست کاملا از بین می رود که شامل آسیب و یا نکروز بافت زیر جلدی است که به

طرف پایین تا فاشیا گسترش می یابد.زخم از نظر بالینی در این مرحله به صورت یک گودی عمیق است

که گاهی همراه با گسترش به بافتهای اطراف می باشد،بهبودی زخم در این مرحله ماهها به طول      

می انجامد.

مرحله 4 : ضخامت پوست به طور کامل از بین می رود که همراه با بافت نکروز بافتی،آسیب به ماهیچه ،

استخوان و ساختمانهای مربوط به آن نظیز تاندونها و کپسول مفصلی وجود دارد.بهبودی در این مرحله

ماهها و گاه تا ساالها به طول می انجامد.

تقسیم بندی زخمهای فشاری :

تقسیم بندی های متفاوتی از زخمهای فشاری بسته به وسعت / عمق بافت صدمه دیده وجود دارد.

بطور طبیعی شما بین 4 سطح تمایز قائل شوید وآنها بوسیله موارد زیر شناخته می شوند:

سطح 1  قرمزی پوست

سطح 2 از بین رفتن لایه های پوستی شامل اپیدرم

 

سطح 3  از بین رفتن وسیع پوست تا بافت زیر درم

 

سطح 4 تخریب عمیق بافت، از بافت زیر پوست تا فاسیا توسعه می یابد وممکن است شامل عضله و یا

همچنین استخوان باشد

عوامل موثر در پیدایش زخم های فشاری :

عوامل موثر در پیدایش زخم های فشاری را می توان به دو دسته تقسیم کرد :

1- عوامل خطرساز در پیدایش زخمهای فشاری

2- فاکتورهای زمینه ساز یا عوامل مساعد کننده شرایط تشکیل زخمهای فشاری

1- عوامل خطرساز در پیدایش زخمهای فشاری :

A) بی حرکتی :

فردی که به مدت طولانی می نشیند یا دراز می کشد مستعد زخم های فشاری است زیرا بی حرکتی

موجب فشار به مدت طولانی روی بعضی از نقاط خاص بدن می شود و به همین دلیل انسان در هنگام

خواب تمایل به حرکت دارد.بیمارانی که در تغییر پوزیشن به طور مستقل ناتوان هستند مانند افراد فلج در

معرض خطر قرار دارند.این بیماران می توانند فشار را درک کنند اما به طور مستقل قادر به تغییر پوزیشن

نیستند تا فشار وارد را رفع کنند. در بیماران SCI اختلال هم در درک حس و هم حرکت وجود دارد. یعنی

این بیماران حتی قادر به درک فشار نیز نیستند.

B) کاهش درک حسی :

فردی که می تواند درد و فشار را احساس کند متقابلا در پی این درد و احساس فشار خود به خود جا به

جا می شود و تغییر پوزیشن می دهد و یا ازدیگران تقاضای کمک می کند اما فردی که حس درکش در

مقابل درد و فشار کاهش می یابد در معرض خطر زخمهایی فشاری قرار می گیرد.

C) کاهش سطح هوشیاری :

در حالت هوشیاری به وسیله تغییرپوزیشن و بهداشت، تمامیت پوست خود را حفظ می کند.بیماران گیج

و افرادی که سطح هوشیاریشان کاهش یافته است قادر به حفاظت خود در برابر زخمهای فشاری

نیستند.بیماران گیچ ممکن است قادر به درک فشار باشند اما نمی توانند بفهمند چگونه آن را مرتفع

کنند اما بیمارانی که در کما هستند حتی قادر به درک فشار نیز نمی باشند.بیمارن بیهوش یا بیماران ب

یهوش یا بیماران بخشهای ICU اگر به مدت طولانی در یک پوزیشن در تخت قرار بگیرند در معرض خطر

هستند.همچنین این مطلب در مورد افرادی که از نظر روانی افسرده هستند و تمایلی به حرکت ندارند

صدق می کند.

D) گچ ،تراکشن، وسایل ارتوپدی و سایر تجهیزات :

گچ و تراکشن حرکت بیمار را به خصوص در انتهاها کاهش می دهد.در فردی که عضوی را گچ گرفته نیروی

اصطکاک بین سطح گچ و پوست محل وجود دارد،همچنین نیروی مکانیکی فشاری است که از سوی گچ

بر پوست اعمال می شود خصوصا اگر گچ تنگ باشد و یا انتهاها متورم شوند که این نیروها پوست را

درمعرض خطر قرار می دهند،هر وسیله ای که بر روی پوست اعمال فشار کند می تواند منجر به زخم

فشاری شود که از رایج ترین آنها می توان به N.G.Tube  سوند اکسیژن تراپی و بریس اشاره کرد. پرستار

باید پوست زیر این نواحی را از نظر علایم اولیه زخمهای فشاری بررسی کند.

2- فاکتورهای زمینه ساز یا عوامل مساعد کننده شرایط تشکیل زخمهای فشاری

A) نیروی شرینگ :

نیروی است که هنگامیکه دو یا چندلایه از بافت در خلاف جهت حرکت بدن کشیده شود ایجاد میشود.هر

بیماری که در تخت بیمارستان هنگامیکه که در وضعیت نیمه نشسته تا نشسته قرار داشته باشد نیروی

شرینگ را تجربه می کند. وقتی سرتخت بالا می آید مریض به طرف پایین تخت سر می خورد و در نتیجه

لایه های خارجی پوست که به ملافه چسبیده اند تمایل دارند در پوزیشن ثابت باقی بمانند ولی بافتهای

زیرین شامل ماهیچه ها و استخوان به سمت پایین تخت سر می خورند و نیروی شرینگ ایجاد می شود.

نیروی شرینگ سبب می شود که عروق خونی زیر جلد تحت فشار قرار بگیرند و در نتیجه سبب انسداد

جریان خون و نکروز در آن ناحیه می شود.

B) نیروی اصطکاک :

اصطکاک در حقیقت نیروی مکانیکی خارجی است که هنگامیکه پوست بر روی سطح خنثی کشیده

میشود ایجاد می شود.این نیروها می تواند سبب جداشدن اپیدرم و با ایجاد خراش در پوست

میشود.استفاده از وسایل بالابر،تکنیکهای صحیح در جابجایی بیماران و همچنین استفاده از وسایل

حمایتی در محل پاشنه ها وآرنج در هنگام جابه جایی و کاربرد مرطوب کننده ها به منظور حفظ

هیدراتاسیون اپیدرم تا حد زیادی این عامل را کاهش می دهد. همچنین پوست شکننده افراد مسن در

برابر اصطکاک مستعد زخم و به دنبال آن عفونت می باشد.

C) رطوبت :

رطوبت خطر تشکیل زخمهای فشاری را 5 برابر می کند.پوست در معرض رطوبت در اثر جذب آب نرم و

نازک می شود و در نتیجه مقاومتش در برابر فاکتورهای فیزیکی مثل فشار نیروی شرینگ کاهش

می یابد.بیماران بی حرکت قادر به رفع نیازهای بهداشتی خود نیستند به مراقبت های پرستاری در جهت

خشک و تمیز نگهداشتن پوست نیازمندند.زطوبت می تواند ناشی از درناژ زخمها،تعریق،سیستم

اکسیژن تراپی،استفراغ و بی اختیاری باشد.مایعات خاص بدن مثل ادرار و مدفوع به علت تحریکات

شیمیایی خطر انهدام پوست را افزایش می دهند.

D) سوء تغذیه :

در بیمارانی که دچار سوءتغذیه هستند اغلب آتروفی عضلانی شدید و کاهش در بافت زیرجلدی دیده

میشود. با تغییرات مذکور بافت کمتری بعنوان محافظ بین پوست و استخوان زیر آن وجود دارد لذا اثر فشار

بر روی بافت باقیمانده تشدید می شود. بیمارانی که سوءتغذیه دارند دچار کاهش آلبومین خون و آنمی

می شوند. آلبومین بعنوان یک وسیله ارزیابی میزان پروتئین بیمار استفاده میشود.کاهش آلبومین خون

و آنمی می شوند.آلبومین بعنوان یک وسیله ارزیابی میزان پروتئین بیمار استفاده می شود.کاهش

آلبومین سرم کمتر از gr/ml 03/0 بیمار را در معرض خطر بیشتری از نظر زخمهای فشاری قرار

میدهد.همچنین سطح آلبومین پایین باعث بهبودی دیرتر زخمها می گردد.

همچنین کاهش سطح پروتئین توتال به زیر gr/ml 054/0 فشار اسموتیک کلوئیدی را کاهش داده که

منجر به تجمع مایع در فضای میان بافتی و کاهش اکسیژن رسانی به بافتها می گردد.ادم مقاومت

پوست را در مقابل نیروهایمکانیکی خارجی کاهش داده و همچنین به علت کاهش خونرسانی و تجمع

مواد زائد خطر پیدایش زخمهای فشاری را افزایش می دهد. سوءتغذیه همچنین تعادل آب والکترولیت بدن

را بر هم می زند و فرد را مستعد زخم می کند.

از عوامل دیگر می توان به کاهش ویتامین C اشاره کرد که سبب شکننده شدن مویرگها می شود

وهنگامیکه این مویرگها در بافت از بین می روند، جریان خون بافت کاهش می یابد و پوست مستعد زخم

می شود.

E) آنمی :

کاهش سطح هموگلوبین ظرفیت حمل اکسیژن توسط خون و مقدار اکسیژن قابل تحویل به بافتها را

کاهش می دهد.آنمی همچنین متابولیسم سلولی را کاهش داده و بهبودی زخمها را به تاخیر

می اندازد.

F) کاشکسی :

حالت لاغری مفرط بوده که در بیماریهای شدید مثل کانسر و مراحل نهایی بیماریهای قلبی ریوی دیده

می شود.بیمار کاشکسیک بافت چربی لازم جهت محافظت از برجستگی ها استخوانی را در برابر فشار

از دست می دهد.

G) چاقی :

در چاقی متوسط تا شدید چربی و بافتهای زیر آن عروق خونی کمتری دارند و در نتیجه در برابر آسیبهای

ایسکمیک زودتر تخریب می شوند.

H) عفونت :

معمولا همراه با عفونت تب نیز وجود دارد که این دو عامل نیازهای متابولیک بدن را افزایش می دهد و لذا

بافت هیپوکسیک ایجاد می شود که بیشتر در معرض خطر قرار می گیرد.تب همچنین منجر به تعریق زیاد

می شود که رطوبت پوست را افزایش داده و از این طریق پوست را مستعد زخم می کند.

I) اختلال در گردش خون محیطی :

در افرادی که بیماریهای عروق محیطی دارند یا افرادی که دچار شوک هستند و یا افرادی که داروهای

وازوپرسور دریافت می کنند این حالت دیده می شود.کاهش جریان خون به بافت باعث هیپوکسی

میشود و لذا بیشتر مستعد تخریب ایسکمیک هستند.

J) سن :

در بیماران مسن نیز زخمهای فشاری با شیوع بیشتری اتفاق می افتد.افراد مسن بعلت از دست دادن

چربی بافت زیرجلدی،پوست چروکیده دارند و مستعد زخمهای فشاری هستند.

K) بیماریها :

در بیماریهایی نظیر دیابت ملیتوس ، بیماریها قلبی عروقی ، آنمی،نوروپاتی ها ، بیماریهای کلیوی ،

نقص سیستم ایمنی ، بیماریهای ریوی زخمهای فشاری بیشتر دیده می شود.

l) وضعیت روانی :

اضطرابهای عاطفی ، روانی نیز موجب بروز فشاری می شود.زیرا میزان گلوکوکورتیکواستروئیدها را

افزایش داده و تشکیل کلاژن را محدود می کند بنابراین پوست جهت ایجاد زخم آماده تر می گردد.

پیشگیری از زخمهای فشاری :

1- افزایش تعداد دفعات حمام شخصی ، استفاده از عوامل شوینده ملایم و اجتناب از آب داغ و مالش

بیش از حد

2- بررسی و معالجه بی اختیاری ، رعایت بهداشت به موقع پوست و استفاده از پدهای جاذب که سریعا

یک سطح خشک را برای پوست به وجود می آورند کمک کننده است.

3- استفاده از مرطوب کننده ها برای پوست خشک و به حداقل رساندن فاکتورهای محیطی که منجر به

خشکی پوست می شود از جمله کاهش رطوبت سردی هوا

4- روی برجستگی ها استخوانی را مالش ندهید.

5- استفاده از تکنیکهای صحیح چرخش،انتقال و پوزیشن دادن به بیمار به منظور به حداقل رساندن

آسیب ایجاد شده بوسیله اصطکاک و نیروی شرینگ به پوست

6- استفاده از لوبرکانت (روغن) یا پوششهای حمایتی به منظور کاهش آسیب ناشی از اصطکاک

7- شناسایی و تصحیح عوامل آن دریافت پروتئین و دریافت کالری و توجه به مکملهای غذایی و حمایت

تغذیه ای افراد

8- ایجاد یک برنامه نوتوانی به منظور نگهداری یا بهبود حرکت و فعالیت

9- استفاده از بالشت روی برجستگی های استخوانی از جمله زانوها و قوزک های پا را از تماس

مستقیم با یکدیگر حفظ کنند.

10- اجتناب از پوزیشن هایی که فشار مستقیما بر روی تروکانترها وارد می شود

11- آموزش به افرادی محدود در صندلی که توانایی دارند و قادرند هر 15 دقیقه وزن بدن را به قسمتی

دیگر منتقل کنند.

درمان زخم بستر:

عوامل متعددی در بروز زخم بستر دخیل هستند كه در این میان بی حركتی و متعاقب آن ایجاد فشار بر

پوست و سایش آن نقش عمده تری دارند.پیشگیری همواره بهتر از درمان است و در اینجا نیز توجه ویژه

به بیماران بی حركت و تغییر وضعیت بدنی و استفاده از تجهیزات كم كننده فشار،تشكهای مخصوص

اهمیتی حیاتی دارد.در درمان زخمها زمانی موفق هستیم كه عامل ایجاد كننده را برطرف ساخته و

همزمان به درمان به عوارض ایجاده شده بپردازیم.در درمان مؤثر زخم ، انتخاب پانسمان مناسب در كنار

سایر درمانها از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

پانسمان :

انسانها همواره در جستجوی مرهمی برای درمان بهینه زخم بوده اند و در این راه ضمادها و تركیبات

گوناگونی را آزموده اند.

مصریان باستان از تركیبات مختلفی كه منشاء طبیعی داشته اند مانند چربی حیوانات،عسل و الیاف

گیاهان استفاده نموده اند.سایرین از پوست برگ درختان و تركیبات گیاهی،گل و خاشاك،الیاف پارچه و

سایر تركیبات صناعی استفاده كرده اند كه برخی موثر و برخی دیگر غیرموثر و حتی گاهی سمی و

كشنده بوده اند.

برخلاف عقیده رایج در خصوص خشك نگه داشتن زخم برای التیام سریعتر،دكتر وینتر در سال 1962 ثابت

نمود كه التیام وترمیم زخم، زمانی كه از یك پانسمان نگه دارنده رطوبت استفاده می شود.(محیط

مرطوب) بسیار سریعتر از زمانی است كه زخم در معرض هوا خشك شود.

بعدها صدها برررسی و تحقیق دیگر این نكته را تایید نمودند و امروز این یك اصل بدیهی در درمان زخم

محسوب میشود.

مكانیسمهای زیادی در این میان دخیل هستند كه ازآن جمله می توان به تسهیلمهاجرت  سلولی،تحریك

فیبروبلاستها برای ترشح كلاژن،تشكیل بستر مناسب برای انتقال آنزیمها و هورمونها مانند هورمون رشد،

تحریك ماكروفاژها ، تسهیل دبریدمان اتولییتیك ، .... اشاره نمود.

پانسمان ایده آل :

پانسمان ماده ای است كه مستقیما در تماس با سطح زخم قرار میگیرد.یك پانسمان باید به نحوی

طراحی گردد كه برای زخمها مراحل مختلف درمان زخم مناسب باشد.برای پانسمان ایده آل ویژگی هایی

ذكر شده كه به بعضی از آنها اشاره می شود.

# - بهترین شرایط را برای التیام زخم فراهم سازد.

# - برای ایجاد شرایط مناسب التیام زخم بطور اصولی باید عواملی را كه باعث كند شدن روند التیام

میگردند حذف نمود.

# - زخمی كه در مجاورت هوا قرار میگیرد دهیدراته و خشك می گردد و برروی آن پوسته و دلمه تشكیل

شده در نهایت بافت جوشگاه ایجاد میشود وجای زخم باقی می ماند.

# - پوسته روی زخم علاوه بر اینكه یك سد مكانیكی در برابر مهاجرت سلولهای اپیتلیال بوده و آنها را به

عمق زخم هدایت می كند،محل مناسبی برای رشد میكروارگانیسمها نیز می باشد.برداشتن بافتهای

مرده و نكروتیك اولین قدم برای شروع التیام است.

# - زیر پانسمان محیط مرطوب حفظ شود.

# - همانگونه كه قبلا ذكر شده محیط مرطوب بهترین محیط برای ترمیم زخم است.

# - اجازه تبادل گازهایی مانند اكسیژن،دی اكسید كربن و بخار آب را بدهد.

نقش اكسیژن در فرایند ترمیم زخم مورد بحث پژوهشگران است.سلولهای اپتلیال برای تقسیم و حركت

نیاز به اكسیژن دارند.وینر ثابت كرده كه اكسیژن به التیام زخم كمك می كند.سایرمحققین نشان داده اند

كه افزایش اكسیژن موضعی در ترمیم انواع زخمها تاثیر مثبت داشته و كاهش آن سبب تاخیر در روند

التیام می گردد.

# - حرارت مناسب را حفظ نماید.

پانسمانها با جلوگیری از تبخیر ترشحات،زخم را از سرد شدن محافظت می كنند  در درجه حرارت 37

درجه سانتی گراد كه بهترین حرارت برای تقسیم سلولی است را ثابت نگه می دارند.

لاك مشاهده كرد كه در زخمی كه تازه تمیز شده 40 دقیقه زمان لازم است تا مجددا درجه حرارت 37

درجه برقرار گردد و فعالیتهای تقسیم میتوزی سلول از 3 ساعت بعد آغاز می گردد.

# - نسبت به میگروارگانیسم ها نفوذ پذیرباشد.

زخمهای كه عفونت شدید دارند التیام نیافته و مرحله التهابی درآنها طولانی میشود.پانسمان باید هم از

سمت بستر زخم و هم از خارج نسبت به میكرو ارگانیسم ها نفوذناپذیر باشد.ممكن است برای عده ای

این تصور غلط بوجود آید كه پانسمانهای بسته یا نیمه بسته موجب افزایش احتمال بروز عفونت

می گردند.در یك بررسی كه بروری 69 مقاله تحقیقی صورت گرفت مشخص گردید كه میزان بروز عفونت

در پانسمانهای سنتی 1/7 درصد و با پانسمانهای بسته 6/2 درصد بوده است.

# - در زخم ذرات ریز و باقیمانده به جای نگذارد.

بعضی از پانسمانها مانند گاز و پنبه در زخم ذرات و الیاف ریزی به جای می گذارند كه این ذرات بعنوان

جسم خارجی محسوب شده و ممكن است باعث بروز عفونت و یا واكنش بافتی گردند.

# - به زخم نچسبند.

پانسمانهایی كه به زخم می چسبند اغلب در هنگان برداشتن درد زیادی ایجاد كرده و ممكن است

قسمتی از بافت جدید را از زخم جدا كنند.

# - استفاده از آنها سالم و بی خطرباشد.

پانسمان نباید حاوی تركیباتی كه برای زخم سمی یا حساسیت زا هستند باشد.تحقیقات نشان

می دهند كه افرادی كه زخمهای پا دارند در مقایسه با افراد طبیعی به برخی از تركیبات پانسمانها

حساسیت بیشتری نشان می دهند.

# - برای بیمار قابل قبول باشد.

سهولت كاربرد پانسمان عامل مهمی است.پانسمان باید از نظر ظاهر نیز مورد پذیرش بیمار قرار گیرد.

یك پانسمان ایده آل باید به هنگام تعویض درد زیادی ایجاد نكند و در شكلها و اندازه های مختلف موجود

باشد.بسته بندی و طراحی آن به نحوی باشد كه به سادگی مورد استفاده قرار گرفته

و مقاوم  باشد،همچنین تاریخ مصرف طولانی و كافی داشته باشد.

# - ظرفیت جذب بالایی داشته باشد

پانسمان باید ترشحات اضافی و مضر،میگروارگانیسم ها و سلولهای مرده را بخوبی جذب نماید.در مراحل

ابتدایی ترمیم زخم و درفاز التهابی ترشحات زخم زیاد است و پانسمان باید بدون نشت و اشباع

سریع،ترشحات را كنترل كند.

# - مقرون به صرفه باشد.

بررسی های زیادی در مورد به صرفه بودن پانسمانها انجام شده كه نشان داده اند استفاده از محصولات

درمان زخم مدرن و گران می توانند از روش سنتی و مواد مصرفی ارزان،مقرون به صرفه تر باشد طول دوره

درمان و تعداد تعویض در این میان نقش موثرتری دارند.

درمان سریعتر،كاهش طول مدت بستری،لوازم مصرفی كمتر،عوارض كمتر و صرف وقت كمتر توسط

پرستاران و پزشكان، توجیه كننده مقرون به صرفه بودن و كاهش هزینه های درمان با این نوع پانسمانها

هستند.

# - مشاهده و بررسی زخم با وجود آنها ساده باشد.

زمانیكه از پانسمانهای سنتی استفاده میشود مشاهده زخم دشوار و زمان گیر بوده و موجب بروزآسیب

به زخم و اختلال در ترمیم زخم می گردد.با یك پانسمان شفاف،مشاهده زخم ساده و سریع است.

# - زخم را از آسیب مكانیكی محافظت كند.

یك پانسمان ایده آل باید زخم را از تروما، باكتری ،اشعه فوق بنفش و سایر عوامل آزارنده حفظ نماید.

# - خواص و ویژگیهای خود را بطور ثابت حفظ كند.

یعنی در اثر تغییرات دما و رطوبت خواص آن تغییر نكند.

# - قابل احتراق نباشد.

این امر خصوصا در بیمارنی كه زخم پا دارند و نزدیك به منبع حرارت می نشینند مهم است.

# - قابل استریل شدن باشد.

بقراط اولین كسی بود كه روش آسپتیك را برای مراقبت از زخم توصیه كرد و ژوزف لیستر در قرن نوزدهم

این تجربه را تعمیم و گسترش داد.

اگر بخواهیم زخم بدون عوارض التیام یابد باید پانسمان استریلی انتخاب كنیم كه زخم را از خطر بروز

عفونت ثانویه مصون بدارد.

# - راحت باشد.

پانسمان باید شكل انعطاف پذیر و قابل انعطاف بوده و برای استفاده در سطوح ناهموار بدن،شكل مناسب

داشته باشد.

# - باید در دسترس باشد

اگر چه بیمارستانها ممكن است انواع مختلف پانسمان موجود باشند،اما گاهی تمامی آنها در سطح

جامعه برای عموم در دسترس نیستند.بیمار باید بعد از ترخیص از بیمارستان نیز درمان را ادامه دهد.

بنابراین،این پانسمانها باید در خارج از بیمارستان و در دسترس بیمارو موسسات خدمات پرستاری نیز

قرار میگیرند.

# - نیاز به تعویض مكرر نداشته باشد.

با تعویض كمتر امكان بروز عفونت ثانویه كمتر شده ، در زمان صرفه جویی و تغییرات دمای زخم كمتر

می شود. اگر چه مدت زمان باقی ماندن پانسمان بر روی زخم بستگی به میزان ترشحات دارد ولی اگر

این زمان طولانی شود بعضی از پانسمان های نچسب هم ممكن است به زخم بچسبند.

باید اذعان نمود كه هنوز پانسمانی كه تمامی ویژگیهای یك پانسمان ایده آل را یكجا دارا باشد تولید

نشده است.این بدان معنی نیست كه برای زخمی تمامی ویژگیهای مذكور لازم و ضروری باشد ولیكن

می توان با توجه به نوع زخم،مرحله التیام،میزان ترشحات و اندازه و محل زخم ، مناسب ترین نوع

پانسمان را انتخاب نمود.

بعد از اینكه در قرن 19 تا 20 مواد صناعی انواع پلیمرها به اجزای تشكیل دهنده پانسمانها اضافه

شدند.تنوع پانسمان ها و اشكال تجاری آنها بسیار زیاد شد به نحوی كه در حال حاضر شاید بیش از

 2000 نوع پانسمان تجاری با تركیب و اشكال متفاوت وجود داشته باشد كه این مطلب انتخاب پانسمان

مناسب است. مضاف بر این باید به كیفیت ساخت و اعتبار كارخانه سازنده و ویژگیهای همچون ارائه

آموزشهای لازم در خصوص روش كاربرد و موارد مصرف و منع مصرف توسط كارخانه سازنده توجه نمود.

پانسمان های سنتی Traditional dressings :

پانسمان های سنتی مانند گاز وپنبه که در کشور ما نیز خیلی رایجند بسیاری از ویژگیهای یک پانسمان

ایده آل را ندارند. آنها ذرات وباقیمانده فیبر والیاف خود را در زخم به جای می گذارند. این پانسمان ها به

بستر زخم چسبیده وآنرا خشک ودهیدراته می کنند و نیاز به تعویض مکرر ومراقبت پرستاری ماهرانه

دارند. این پانسمان ها نبایستی مستقیماروی سطح مرطوب زخم گذاشته شوند واستفاده از آنها محدود

به شرایطی است که زخم خشک وتمیز بوده ویا فقط بعنوان پانسمان ثانویه استفاده شوند (برای جذب

اگزودا ویا برای محافظت وجدا سازی زخم ).

گاز وازلینه از یک لایه گاز آغشته به پارافین زرد یا سفید ساخته شده است. پارافین سطح زخم را

پوشانده وبه سختی از روی زخم پاک می شود این پانسمان ها قدرت جذب ترشحات را نداشته ونسبت

به گازها نفوذ پذیری کمی دارند ارزان هستند وفقط برای زخم هاوسوختگی های سطحی کاربرد داشته

ونیاز به یک پانسمان ثانویه دارند.

گازهای پانسمان ممکن است بصورت آغشته به دارو مثلا یک پماد آنتی بیوتیک عرضه شوند. جذب

آنتی بیوتیک دراین حالت کنترل نشده است ومی تواند مسمومیت دارویی ایجاد کند. بطورکلی

آنتی بیوتیک های موضعی برای درمان عفونت زخم توصیه نمی شوند وتجویز آنتی بیوتیک سیستمیک

مرجع است .

از مواد آنتی باکتریال می توان کرم سیلورسولفادیازین را مثال زد که به همراه یک پانسمان جاذب

استفاده می شود وبرروی سودومونا بسیار موثر است.

ویات وهمکاران دریک پژوهش پانسمان هیدروکلوئید را دردرمان زخم موثرتر ازسیلورسولفادیازین دیدند

مضاف بر اینکه هزنیه درمان با کرم سیلورسولفا دیازین3/2 برابر بیشتر بود بعلاوه سیلور عوارض

سیستمیک نشان داده بود که بردرمان اثر منفی داشت. عوارض مشاهده شده شامل لکوپنی واثر

بازدارندگی درساختDNA وپروتئین بود.

ازسایر ترکیبات که دردرمان زخم استفاده میشوند می توان از آنتی سپتیک ها نام برد که بصورت

مستقل یا توام بکار برده می شوند. آنتی سپتیک های سنتی مانند اسید استیک ، هیپوکلریت و...

بربافت های در حال ترمیم اثر سمی داشته وروند التیام را به تاخیر می اندازند.

فرآوردهای حاوی ستریمید مانند ساولن حتی درغلظت ها ی پائین سمی هستند. بطور کلی

آنتی سپتیک ها نباید برای تمیز کردن زخم ها ی باز استفاده شوند اما در صورت لزوم استفاده از

پوویدن آیودین وکلر هگزین مرجع است.

دربین متخصصین درمان زخم عقیده ای رایج است که می گوید: (( آنچه را در چشم خود نمی ریزید بر

روی زخم نیز نریزید)).

مواد مختلفی برای تمیزکردن بافت نکروز و بافتهای فیبرینی وزرد رنگ (اسلا ف) وجود دارد موادی همچون

پراکسید هیدروژ ن10درصد پماد های حاوی استرپتو کیناز مانند فبیرینولزین(الایز)وخمیرهای هیدروکلوئید

اگردبریدمان جراحی مقدور نباشد بهترین انتخاب می تواند استفاده از هیدروژل ها مانند ژل کامفیل یا

تگادرم  باشد که علاوه بر فراهم آوردن محیط مرطوب دبریدمان اتولیتیک رانیز تسهیل می کند.

مواد وترکیبات دیگری نیزبرای درمان زخم استفاده شده اند که بعضی نسبتا موثر وبعضی غیر موثر وحتی

گاهی مضر می باشند. موادی مانند محلول پرمنگنات ، عسل ، ترکیبات حاوی فنی توئین وحتی شربت

آلومینوم و...

اگر چه آلومینوم درالتیام زخم تاثیر مثبت دارد ودرپانسمهایی مانند یورومتال استفاده شده است اما

استفاده از آن با فرم سوسپانسیون آلومینیوم ام جی جای تعجب دارد.

بعضی ازاین فرآورده ها فقط در مراحل خاصی از التیام زخم ممکن است موثر باشند اما بطور کلی

درخصوص اثر آنها اغلب اغراق شده وپایه واساس علمی ندارند.

فنی توئین از ترکیباتی است که بطور سیستمیک در بیماران مبتلا به عوارض سیستم عصبی مرکزی

استفاده می شود ویکی ازعوارض آن ایجاد هیپرپلازی خصوصا درلثه این بیماران است.

تجویز موضعی آن درد وسوزش ایجاد می کند. طبیعی است که این فرآورده محیط مرطوب برای التیام زخم

ایجاد نکرده وتشکیل بافت کلوئید واسکار هیپرتروفیک دربیمارانی که با این محصول مداوا شده اند گرازش

شده است.

نگارنده درمنابع معتبر علمی مربوط به درمان زخم در سایر نقاط دنیا گزارشی ازدرمان با اینفرآورده

مشاهده ننموده است.اما دریک بررسی که توسط آقای دکتر حلی ساز وهمکاران انجام شده ومتاسفانه

متن کامل آن در دسترس نگارنده نیست مقایسه ای میان استفاده از گازساده ، کرم فنی توئین

وپانسمان کامفیل درالتیام زخم فشاری صورت گرفته است. دراین پژوهش83 جانباز مرد پاراپلژی که تعداد

 91زخم درجه 1و2 داشتند در طی هشت هفته با این فرآورده ها پانسمان شدند.

برطبق اظهار ایشان استفاده از پانسمان کامفیل وپوششهای هیدروکلوئید درزخم های فشاری درجه 1و

2 در بیشتر موارد بر روشهای معمول فنی توئین وگاز ساده ارجحیت داشته وایشان با توجه به سهولت

استفاده از آنها وراحتی بیمار وپاره ای مزایای دیگر استفاده ازآنها را در کلیه زخم های فشاری درجه 1و2

توصیه نموده اند.

پانسمان های مدرن Modern dressings :

این پانسمان ها دردودهه اخیر رواج بیشتری یافته اند وویژگی درمان مرطوب زخم را فراهم آورده اکثر

ویژ گیهای یک پانسمان ایده آل را دارند. در کشور ما نیز انواع مختلفی از این پانسمان ها موجود میباشد

و هرروز مصرف آنها رواج بیشتری می یابد.

دراینجا انواعی از این پانسمان ها معرفی می گردند. لازم به ذکر است که با پیشرفت علوم پزشکی

وبیوتکنولوژی هر روزه دردنیا محصولات جدیدتری نیز تولید ومعرفی می گردند که بعلت تنوع و گستردگی

محصولات واینکه بعضی ازآنها در مرحله بررسی بوده وبسیار گرانند ویا دسترسی به آنها بسیار دشوار

است ازذکرآنها در این مبحث چشم پوشی شده است.

فیلم یا پانسمان های شفاف Films or Transparent Dressings :

پانسمان های شفاف بصورت ورقه ای شکل وقابل انعطاف بوده ومعمولا در یک طرف چسبدار هستند

ترکیبات مشترک آنها شامل پلی اورتان ، ترکیبات کوپلیمر وعناصراکریلیک بعنوان چسب می باشند.لایه

پلی اورتان ماده ای با حساسیت زایی بسیار کم است. این پانسمان ها بخار و گازها را عبور میدهند و

نسبت به مایعات نفوذ ناپذیرند.

پانسمان های شفاف بعضی از ویژگیهای یک پانسمان ایده آل را دارند. ترشحات زخم درزیر پانسمان جمع

شده ومحیط مرطوب ایجاد می کند. مقداری ازاین ترشحات بصورت بخارازمیان پانسمان بصورت یک طرفه

خارج می شود. میزان عبور بخار به ترکیبات بکار رفته بستگی دارد. بعضی از پانسمان ها مانند پانسمان

کامفیل شفاف حاوی عناصر جاذب رطوبت مانند کربوکسی متیل سلولز نیز هستند که به پانسمان قدرت

جذب ترشحات نیز می دهد.

پانسمان های شفاف برای زخم های نسبتا کم عمق مانند محل اهدای پوست زخم های جراحی ویا

بعنوان پانسمان ثانویه بر روی سایر پانسمان ها استفاده می شوند. ازاین پانسمان ها می توان برای

پیشگری از ایجاد وپیشرفت زخم بستر در مناطقی از پوست که در معرض فشار وسایش قرار دارند

استفاده نمود.

عواملی مانند میزان نفوذپذیری به بخار- ضخامت- راحتی- قابلیت ارتجاعی وسهولت مصرف وقیمت در

انتخاب نوع فرآورده دخیل هستند.

این پانسمان ها در اشکال واندازه های مختلف موجود هستند.

هیدروژل ها Hydrogels :

هیدروژل ها به دو شکل صفحه ای وژل بدون شکل موجود هستند. این پانسمان ها درخود مقدار زیادی

آب دارند که به همراه شبکه پلیمری تشکیل ژل می دهند. مثلا ژل کامفیل درخود90درصد آب دارد. سایر

ترکیبات ممکن است شامل پلی اتیلن اکساید یا پلی وینیل پیرولیدن- کربوکسی متیل سلولز- آلژینات-

کلاژن- مواد نگهدارنده وسایر ترکیبات باشند. این پانسمان ها می توانند به زخم رطوبت داده ودرصورت

زیاد بودن ترشحات زخم حتی رطوبت گیری کنند. معمولا در لمس خنک هستند ومیتوانند درد بیمار را

کاهش دهند. این پانسمان ها چون سطح زخم را خنک می کنند ایزولاسیون حرارتی را انجام

نمی دهند. اگرچه هیدروژل ها را می توان دراغلب زخم هایی که ترشح که تا متوسط دارند استفاده نمود

اما معمولا بهترین نتیجه را در زخم هایی که نکروز ویا بافت اسلاف زرد وفیبرینی دارند نشان می دهند

چرا که دبریدمان اتولیتیک را تسهیل می کنند. هیدروژل ها نیاز به پانسمان ثانویه مانند یک پانسمان

شفاف یا گاز دارند.

آلژینات ها Alginates :

این پانسمان ها از جلبک های دریایی گرفته می شوند که مدت ها توسط دریانوردان بعنوان پانسمان

زخم استفاده می شدند. به دو صورت ورقه ای ورشته ای وجود دارند که به عنوان مثال می توان پانسمان

سیسورب ورقه ای وپر کننده رشته ای کامفیل را نام ببرد.

ترکیب این پانسمان ها شامل آلژینات کلسیم(نمک غیرمحلول آلژینیک اسید) وآلژینات سدیم(نمک قابل

حل آلژینیک اسید) می باشد.

آلژینات کلسیم فیبرهایی را می سازد که در تماس با محلول های حاوی سدیم (مانند ترشحات زخم)

بعد از تبادل یونی وتبدیل به آلژینات سدیم ژل آلژینات را تولید می نماید. این ژل با سطح زخم در تماس

است ومحیط مرطوب را برای زخم فراهم آورده وهنگام برداشتن پانسمان براحتی وبدون درد جدا

می شود. این پانسمان ها می توانند تا 20برابر وزن خود ترشحات را جذب نمایند. انواع آلژینات در

زخم های تمام یا نیمه ضخامت با ترشح متوسط تا زیاد استفاده می شوند ودر زخم های حفره ای و

تونل دار- عفونی وغیر عفونی ، قرمز ومرطوب وزرد میتوان آنها را به کار برد.

فوم ها Foams :

پانسمان هایی صفحه ای شکل با ضخامت های مختلف بوده وممکن است در یک سمت با یک لایه فیلم

شفاف چسبدار پوشانده شده باشند. ترکیبات مختلفی همچون پلی اورتان ومواد اکریلیک وعناصر فوق

جاذب درآنها به کار می رود. از جمله آنها می توان به پانسمان بیاتین کامفیل اشاره نمود.

فوم ها را با توجه به قدرت جذب بالا دراغلب زخم های پر ترشح به ویژه در مرحله گرانولا سیون میتوان

استفاده نمود.

هیدروکلوییدها Hydocolloids :

پانسمان های هیدروکلوییدهرروزرواج بیشتری یافته وانواع مختلفی ازآنها تولید وبه بازارعرضه میشود. این

پانسمان ها اکثر ویژگیهای یک پانسمان ایده آل را دارند. قیمت آنها معقول است ونیاز به پانسمان ثانویه

ندارند. ترکیبات مختلف ومتفاوتی برای ساخت آنها استفاده می شود.

ترکیباتی مانند : کربوکسی متیل سلولز- پکتین وژلاتین- آلژینات سدیم وکلسیم ، پولیزوبوتیلن و...

این پانسمان ها دراندازه وفرم های مختلف مانند ورقه ای - پودر- خمیر وسایر انواع تولید شده اند.

وبعنوان نمونه می توان به پانسمان های مربعی - ضربدری - مثلثی  - ضدفشار- شفاف - خمیر و

پودرکامفیل اشاره نمود.

انواع ورقه ای آنها مانند پانسمان های شفاف نسبت به آب میکروارگانیسم ها نفوذ ناپذیرند اما گازها

وبخار آب راازخود عبورمی دهند. درتماس با ترشحات زخم درزیر پانسمان ژلی تشکیل می شود که

شیری رنگ بوده ظاهری شبیه چرک با بویی قوی دارد. پرستار وبیمار باید ازاین مسئله آگاه باشند چرا که

ممکن است آنرا با عفونت اشتباه بگیرند.

این ژل با ایجاد محیط مرطوب و پیشگیری از خشک شدن زخم و همچنین حمایت از رشته های آزاد

اعصاب درد را نیز تسکین می دهد و بعلاوه از چسبیدن پانسمان به زخم جلوگیری می کند.تا زمانیکه این

ژل پانسمان را اشباع ننموده نیاز به تعویض پانسمان نیست که این زمان می تواند از سه تا هفت روز

ادامه یابد.

بهتر است این پانسمان ها را در زخمهایی که ترشح متوسط تا کم دارند استفاده نمود.از نوع خمیری

پانسمان ها مانند خمیر کامفیل در زخمهای حفره ای علی الخصوص اگر به شکل سینوسی بوده و خطر

افتادن لبه ها به داخل زخم وجود داشته باشد می توان بهره برد. به همراه پانسمان های هیدروکلوئید و

در زخمهایی که ترشح بیشتری دارند می توان از پودر برای افزایش ظرفیت جذب و به تعویق انداختن زمان

اشباع استفاده نمود.

علیرغم ویژگیهای مثبت فراوان پانسمان های هیدروکلویید، متاسفانه مصرف آنها بویژه در کشورهای

جهان سوم فراگیر نشده ، علت آن شاید ترس ازعفونت و یا قیمت بالاتر آنها نسبت به پانسمان های

سنتی باشد. در خصوص این موارد پژوهشهای زیادی صورت گرفته است.

در بررسی 69 مقاله تحقیقی در خصوص میزان عفونت در زخمها مشخص گردید این میزان در

پانسمانهای رایج سنتی برابر 1/7 درصد و در استفاده از پانسمانهای بسته 6/2 درصد بوده است.

چنانچه بخواهیم در خصوص قیمت پانسمان ها مقایسه ای بعمل آوریم قیمت یک پانسمان هیدروکلویید

از پانسمانهای سنتی بیشتر است اما هزینه کلی درمان بررسی شود، نتایج ارجح بودن پانسمانهای

هیدروکلویید را نشان می دهد.

زاکلیس و کریس کیلز یک بررسی مقایسه ای در مورد هزینه درمان زخم با پانسمان هیدروکلویید و گاز

مرطوب بعمل آورند و دریافتند که هزینه یک نوبت پانسمان زخم با هیدروکلوییدها 3/3 برابر بیشتر بود اما

زمان مورد نیاز برای انجام پانسمان با گاز مرطوب 8 برابر زمان موردنیاز برای پانسمان هیدروکلویید در

درمان زخمهای فشاری انجام دادند که نتیجه آن حاکی از آن بود که سرعت التیام زخم با گاز کندتر،میزان

عفونت بیشتر و هزینه درمان در طولانی مدت 45/3 برابر بیشتر از هیدروکلویید بود

آنها همچنین دریافتند که بعلت خاصیت کاهش درد با پانسمان های هیدروکلویید این پانسمان ها برای

بیماران مقبولیت بیشتری داشتند.

در ایران آقای امیرحسین پیشگویی در سال 1374 دو روش پانسمان با گاز مرطوب و استفاده از پانسمان

هیدروکلویید (کامفیل) را در درمان زخمهای فشاری بیماران بستری در بیمارستانها و مراکز نگهداری از

سالمندان بررسی نمودند.

به گفته ایشان اختلاف مساحت زخم بین دو گروه انتخاب شده به نفع پانسمانهای هیدروکلویید

محسوس بود و ایشان مزایای ذیل را برای پانسمانهای هیدروکلویید ذکر می نمایند.

امکان استحمام بیمار بدون نیاز به تعویض پانسمان

سهولت پاک کردن پانسمان از آلودگی

کم هزینه تر بودن نسبی این روش پانسمان با توجه به تعداد تعویض کمتر و سرعت التیام بیشتر

بدون درد بودن تعویض پانسمان

ایشان پیشنهاد می کنند با توجه به عدم آشنایی اغلب پزشکان و پرستاران با این روش ( در آن زمان) در

این زمینه اطلاع رسانی به پزشکان، پرستاران و دانشجویان پرستاری صورت گیرد.

از نکاتی که ذکر شده می توان نتیجه گرفت که پانسمان تنها یک پوشش برای زخم نیست بلکه به زعم

بسیاری از متخصصین و آگاهان یک عامل درمانی است و باید درانتخاب و کاربرد آن دقت عمل بیشتری بکار برد.

درمان زخم فقط محدود به انجام پانسمان توسط پزشک و پرستار نمی باشد بلکه نیازمند تعامل و

همکاری تمامی افراد تیم درمان و همچنین خانواده مددجو است.

اگر چه ریشه کنی زخم بستر امری بعید به نظر می رسد اما با مراقبت پرستاری ماهرانه و پیشگیری و

درمان صحیح و علمی بیمار میتوان گام بزرگی در این راستا برداشت.

برگزاری سمینارها و کلاسهای گوناگون در خصوص این مقوله، به روز کردن دانش و ارتقاء توان علمی و

فنی افراد تیم درمان چشم انداز روشنی را بر این افق گشوده است.

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در یکشنبه 29 خرداد1390 و ساعت 16:0 |

مقدمه :

اشعه X ، امواج الکترو مغناطیس می باشد که برای تصویربرداری اعضاء داخلی بدن بکار می رود.این امواج

طول موج بسیار کوتاهی دارند . هنگامیکه این اشعه به دورن بدن نفوذ می کند توسط بافتهای مختلف

برحسب چگالی بافت مورد نظر به مقدار متفاوتی جذب می شود . برای مثال استخوانها که بسیار

چگالی بالائی دارند بخوبی اشعه را جذب می کنند ولی بافتهای نرمی مثل پوست ، چربی و عضله

براحتی به اشعه X اجازه می دهند که از آنها عبور کند و برای همین تصویر استخوان بر روی عکس ساده

رادیولوژیک سفید است ولی بافتهای نرم بصورت درجات مختلف رنگ خاکستری دیده می شوند .

در بعضی از اشکال عکسهای اشعه X ،از مواد حاجب استفاده می شود تا حدود و کناره های  بعضی از

نواحی بدن بخوبی در عکس مشخص شود. این مواد یا خوراکی هستند که مثلاً باعث بهتر دیده شدن

حدود دستگاه گوارش می شوند و یا تزریقی می باشند که مسیر عروق خونی را بخوبی نشان

می دهند. تصویر برداری با اشعه  X یک تست بدون درد است ولی گاهی مختصری ناراحتی در مصرف

ماده حاجب ممکن است به فرد دست دهد .

تصویر برداری اشعه X برای چه منظوری استفاده می شود ؟

« عکس ساده رادیولوژیک » برای مقاصد متفاوتی مورد استفاده قرار می گیرد که شامل تشخیص

شکستگی استخوان ، تشخیص بعضی از عفونتهای داخلی(مثل سینوزیت)، جستجوی یک توده در

اعضای داخلی بدن مثل ریه و ... می باشد.علاوه بر عکسهای ساده انواع مختلفی از تصویر برداری برای

تشخیص سرطان پستان در زنان و یا تنقیه باریوم که در آن ماده حاجب را وارد روده بزرگ می کنند برای

تشخیص سرطان روده بزرگ می تواند بکار رود.CT Scan  هم  که تصاویر متعددی بصورت مقاطع متوالی

از نقاط مختلف بدن تهیه می کند نیز بر پایه اشعه X  تصویر خود را تهیه کرده و توسط کامپیوتر آنها را آنالیز

می کند.

آمادگی برای تصویربرداری :

انواع زیادی از تصویربرداری با اشعه X وجود دارد که بعضی از آنها احتیاج به آمادگی ویژه برای تصویربرداری

دارند . برای مثال برای عکس برداری از دستگاه گوارش ممکن است لازم باشد که فرد در رژیم غذائی خود

تغییر دهد مثلاً بمدت چندین ساعت هیچ چیزی نخورد و یا از مواد مسهل قبل از تصویربرداری استفاده

کند.همچنین قبل از انجام ماموگرافی لازم است فرد از مصرف کرمهای مخصوص بدن، انواع پودرها

آرایشی و ... اجتناب کند زیرا این مواد می توانند در تصویر ماموگرافی سایه های غیرطبیعی ایجاد کنند .

قبل از گرفتن عکس باید هرگونه جواهرات فرد بیرون آورده شود تا در عکس اختلال ایجاد نکنند. اگر خانمی

حامله است باید با توجه به اینکه اشعهX  می تواند روی تکامل جنین موثر باشد، پزشک را قبل از

تصویربرداری مطلع کند.

رادیوگرافی سینه چیست ؟

رادیوگرافی سینه رایج ترین آزمون تشخیصی با استفاده از اشعه ایکس است. رادیوگرافی سینه از قلب،

ریه ها، راههای هوایی، رگ های خونی واستخوانهای مهره ای و دنده ها و... تصویر ارائه می کند.

رادیوگرافی یک آزمون پزشکی غیرتهاجمی است که به پزشک درتشخیص ودرمان بیماریها کمک

می کند.تصویر به دست آمده با اشعه ایکس،مستلزم درمعرض تابش قرار دادن یک قسمت از بدن به

میزان کمی ازتابش یونیزان برای تولید تصاویر داخل بدن است.اشعه ایکس قدیمی ترین ومعمول ترین

روش تصویربرداری پزشکی است

برخی از موارد کاربرد معمول این روش کدامند؟

رادیوگرافی سینه برای ارزیابی ریه ها ، قلب ودیواره سینه انجام می شود . این رادیوگرافی معولاً اولین

قدم تصویر برداری برای کمک به تشخیص علائمی زیر به کار می رود :

# - تنگی نفس

# - سرفه های مزمن و مضر

# - درد سینه ویا آسیب آن

# - تب

پزشکان همچنین این آزمون را برای کمک به تشخیص یا کنترل درمان شرایطی چون ؛

# - پنومونی

# - سکته قلبی ویا سایربیماریهای قلبی

# - آمفیزم

# - سرطان ریه

# - سایر شرایط پزشکی

چگونه برای این آزمون آماده شویم ؟

بیشتر رادیوگرافی های استخوان آمادگی خاصی لازم ندارند .

ممکن است درطول آزمون از شما تقاضا شود که برخی ویا تمام لباس هایتان را از بدن خارج کرده و به

جای آن روپوش مخصوص بپوشید .

همچنین از شما ممکن است تقاضا شود که زیور آلات ، عینک و اشیای فلزی و لباس هایی که در تصویر

برداری مداخله می کنند، خارج نمایید .

زنان باید همیشه هرگونه احتمال حاملگی خود را به تکنولوژیست ویا پزشک خود اطلاع دهند .

بسیاری از آزمون های تصویر برداری در طول حاملگی  بخاطر جلوگیری  ازتشعشع اشعه X به جنین انجام

نمی شوند .در صورت ضرورت انجام آزمون باید احتیاطهای لازم در جهت به حداقل رساندن تابش اشعه X 

به جنین بعمل آید .

تجهیزات مربوطه شبیه چیست؟

تجهیزات استفاده شده برای این آزمون ترکیبی ازتیوب رادیوگرافی آویزان بر روی تختی است که بیمار بر

روی آن دراز می کشد . کشوی(سینی) زیر تخت فیلم رادیوگرافی یا صفحه مخصوص ضبط را نگه می

دارد .

دستگاه پرتابل رادیوگرافی دستگاه فشرده وجمع وجوری است که بربالین بیمار در تخت بیمارستانی ویا

اتاق اورژانس آورده می شود . تیوب آن متصل به بازوی قابل انعطاف است که هنگام تهیه رادیوگرافی

بالای بیمار قرار می گیرد و صفحه مخصوص ضبط فیلم زیر بیمار قرار می گیرد .

کارکرد این روش چگونه است ؟

اشعه X شکلی از تابش شبیه نور یا امواج رادیویی است ، که به سمت بدن می تابد و نواحی مختلف

بدن به درجات متفاوت اشعه X راجذب می کنند . وتصویر روی فیلم فوتوگرافی یایک صفحه مخصوص ثبت

می شود .

قسمت های مختلف بدن اشعه ایکس را به درجات متفاوت جذب می کنند؛ استخوان های متراکم بیشتر

اشعه را جذب می کنند ، در حالی که بافت نرم مانند عضلات ، چربی وارگان ها بیشتر اشعه را از خود

عبور می دهند در نتیجه استخوان ها سفید وبافت نرم به صورت سایه خاکستری و هوا سیاه دیده

می شود .

در رادیوگرافی سینه؛ دنده ها ومهره ها بیشتر اشعه را جذب می کنند وبه صورت سفید ویا سایه

خاکستری روشن دیده می شوند . بافت ریه مقدار کمی از اشعه را جذب کرده وبه صورت تصویر سیاه

دیده می شوند .

تا به امروز تصاویر اشعه X روی صفحه سخت فیلم گرفته می شدند (شبیه فیلم فوتوگرافی منفی)، ولی

امروزه بیشتر تصاویر به صورت فایل های دیجیتال وبه طور الکترونیکی ذخیره می شوند .

این تصاویر ذخیره شده به آسانی در دسترس بوده و برخی مواقع جهت مقایسه  با تصاویرفعلی (در

جریان) برای تشخیص و مدیریت بیماری به کار می روند .

این آزمون چگونه انجام می شود ؟

نوعاً یا به طور نمونه دو نما برای عکس سینه گرفته می شود یکی از نماها از پشت ودیگری از طرف

جانبی (نیمرخ) که بیمار به حالت ایستاده و صفحه فیلم در طرف مقابل می باشد .

تکنولوژیست - فرد مخصوص تعلیم  دیده در امر انجام آزمون های رادیولوژی بیمار را طوری پوزیشن

می دهد که دست های بیمار بر روی پشت هیپ وسینه به طرف صفحه تصویر فشار داده می شود. برای

انجام نمای دوم بیمار نیمرخ شده وفیلم در طرف مقابل آن ودست های بیمار در بالا قرار می گیرد. در

صورتی که بیمار نتواند سرپا بیاستد،در حالت دراز کش بر روی تخت پوزیشن داده می شود.

هنوز شما باید ثابت باقی بمانید  وممکن است در همان زمان به مدت چند ثانیه نفس خود را نگه دارید تا

تصاویر به دست آمده کمترین تار شدگی را داشته باشد .

در آن زمان تکنولوژیست جهت فعال کردن دستگاه به پشت دیوار ویا به اتاق کنترل می رود .

زمانی که آزمون تمام شد، از شما تقاضا می شود تا زمان تصمیم رادیولوژیست برای گرفتن تصاویر

ضروری ، منتظر بمانید .

این آزمون معمولاً 15 دقیقه طول می کشد. نما های اضافی دیگرممکن است درظرف ساعت ها ، روزها یا

ماههای بعد جهت ارزیابی تغییرات سینه نیاز باشد .

درطول آزمون وبعد از آن چه چیزی را تجربه می کنیم ؟

رادیوگرافی سینه به خودی خود روشی بی درد است. گرچه ممکن است شما ناراحتی ناشی از دمای

سرد بودن اتاق وسرد بودن صفحه فیلم باشد .افراد دارای آرتریت (التهاب مفصلی) یا آسیب های دیواره

سینه ، شانه وبازو ممکن است ناراحتی ناشی از ثابت ماندن در طول آزمون را تجربه کنند .

تکنولوژیست در جهت پوزیشن دهی راحت به شما کمک خواهد کرد تا تصویر باکیفیت با اطمینان حاصل

شوند . تکنولوژیست در جهت پوزیشن دهی راحت به شما کمک خواهد کرد تا تصویر باکیفیت با اطمینان

حاصل شوند .

چه کسی نتیجه راتفسیر می کند وچگونه می توانیم به آنها دسترسی داشته باشیم؟

رادیولوژیست – پزشک متخصص تعلیم دیده در امر نظارت وتفسیر آزمون های رادیولوژی تصاویر را تجزیه

وتحلیل کرده وگزارش امضا شده ای به پزشک معالج اولیه شما یا پزشک ارجاع دهنده می فرستد که

پزشک شما نتایج آزمون رابا شما درمیان خواهد گذاشت .

منافع این آزمون دربرابر مضرات آن چیست ؟

مزایا :

# - بعد از انجام آزمون هیچ گونه تابشی از اشعه X دربدن بیمار باقی نمی ماند

# - معمولاً اشعه X مورد استفاده در آزمون های تشخیصی هیچ عوارضی در بر ندارد

# - تجهیزات رادیوگرافی نسبتاً ارزان است  وبه راحتی در دسترس  در اتاق های اورژانس، ادارات

پزشکی،مراکز سیار،خانه پرستار و مناطق دیگر برای راحتی وآسایش بیمار وپزشک می باشد

# - به دلیل آسان و سریع بودن روش، مفید ترین راه تشخیص و درمان موارد اورژانسی می باشد

مضرات : 

# - همیشه یک احتمال اندکی ازایجاد سرطان ناشی از تابش زیاد اشعه وجود داردمعهذا فایده تشخیص

صحیح به خطر آن می چربد

# - رادیوگرافی سینه یکی از روشهایی است که باعث کمترین تابش اشعه به بدن می شود. دز تابش

موثرناشی از این درحدود 1/0 میلی سیورت است که معادل تابش زمینه ای است که فرد به طور متوسط

در مدت 10روز آنرا دریافت می کند

# - زنان باید همیشه هرگونه احتمال حاملگی خود را به تکنولوژیست ویا پزشک خود اطلاع دهند

نکته ای چند دررابطه با کاهش تابش اشعه :

# - باید مواظب بود درطول آزمون اشعه X کمترین میزان تابش به بیمار برسد ضمن اینکه تصویر به دست

آمده باید کیفیت مناسب جهت ارزیابی را دارا باشد

# - کمیته حفاظت ملی وبین المللی دربرابر اشعه به طور مستمر مطالعات تکنیکی را توسط متخصصین

این حرفه مورد ارزیابی قرار می دهد

# - میزان تابش اشعه های پراکنده باید با فیلتراسیون مناسب کنترل شده وبه حداقل برسد

# - درکار با اشعه این اطمینان باید داده شود که قسمت هایی از بدن که از آن تصویر تهیه نمی شود

کمترین میزان اشعه را دریافت کند

محدودیت های رادیوگرافی سینه چیست ؟

رادیوگرافی سینه آزمون خیلی مفیدی است اما برای انجام آن محدودیت وجود دارد.برخی از شرایط

بیماری را نمی توان با رادیوگرافی سینه معمولی مشخص کرد ، این آزمون لزوماً نمی تواند تمام

مشکلات سینه را به نمایش بگذارد؛ برای مثال :سرطان های کوچک ممکن است در این رادیوگرافی

نشان داده نشوند. لخته خونی در ریه ها که آمبولیسم ریوی نامیده می شوند در رادیوگرافی سینه دیده

نمی شوند.

مطالعات تصویر برداری بیشتری ممکن است برای تشخیص وآشکار کردن نتایج به دست آمده از عکس

سینه و یا برای جستجو موارد غیر طبیعی دیده نشده در رادیوگرافی سینه لازم باشد

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در دوشنبه 9 خرداد1390 و ساعت 19:0 |

چرا شما به نمونه برداری کبد احتیاج دارید؟

لازم است تا آزمایش نمونه برداری کبد برای بررسی بیشتر وضعیت سلامتی کبد و کمک در جهت درمان

بهتر شما بعمل آید. نمونه برداری از کبد تکمیل کننده آزمایشات قبلی شما می باشد. نمونه برداری از

کبد برای شما درخواست شده است تا با انجام آن و مطالعه نمونه کوچکی از کبد شما زیر میکروسکوپ

توسط پزشک آسیب شناسی، اطلاعات بیشتری از وضعیت کبد شما و در نتیجه نحوه و چگونگی درمان

شما بدست آید. این آزمایش برای تعداد زیادی از بیماران کبدی درخواست می شود. بسیاری از بیمارانی

که هم اکنون تحت درمان می باشند، قبل از آن تحت نمونه برداری کبد قرار گرفته بودند.

 چه موقع به نمونه برداری کبد احتیاج می شود؟

نمونه برادری از کبد موقعی توصیه می شود که آزمایشات اولیه خون شناسی بعمل آمده، ولی تشخیص

قطعی برای تعیین علت یا و ضعیت کبدی و تصمیم گیری در مورد درمان حاصل نشده است. بنابراین نمونه

برداری از کبد شما برای روشن شدن بیشتر موارد حاصل نشده توصیه می شود.

 با بیوپسی کبد چه نتیجه ای بدست می آید؟

در نمونه برداری از کبد و بررسی روی نمونه کبد جزئیات کاملتری از آنچه در کبد رخ داده است، بدست

می آید که با انجام سونوگرافی کبد یا سایر آزمایشات و عکس برداری های دیگر بدست نمی آید. با

نمونه برداری کبد از شدت و میزان پیشرفت بیماری کبدی نیز مطلع می شویم. یعنی مواردی از

بیماریهای کبدی بسیار خفیف می باشد که شاید احتیاج به درمان  نداشته باشد و گاهی شدت  آسیب

به کبد زیاد و شدید می باشد که باید مراقبت و توجه خاص در طول درمان برای شما انجام شود.

تشخیص نهایی بعضی از بیماریهای کبد مانند کبدچرب و بیماری ویلسون و هپاتیت خودایمنی و افزایش

بار آهن کبد تنها با انجام نمونه برداری از کبد داده شود. شدت آسیب و صدمه ناشی از ویروس هپاتیت B

و هپاتيت C تنها با نمونه برداری از کبد قطعی می شود.

نمونه برداری ازکبد چیست؟

کبد یک عضو بزرگ بدن به اندازه تقریبا یک توپ فوتبال است که در قسمت بالا و راست شکم زیر

دنده های قفسه سینه قرار دارد. قبل از نمونه برداری از کبد با انجام آزمایشات خونی اولیه از سلامت

وضعيت انعقادی خون شما مطمئن شده و با سونوگرافی شکم طبیعی بودن کبد بررسی می شود. این

اقدامات برای پزشکی از نظر سلامت بدن و کبد و عدم مشکلات خونریزی بعد از نمونه برداری از کبد

بسیار مهم است. همچنین لازم است تا بیمار قبل از نمونه برداری از کبد داروهایی همچون آسپرین و

بروفن و ایندومتاسین و وارفارین و تیکلوپدین که معمولا برای بیماران قلبی و بیماران دریچه ای قلب مصرف

می شود، مصرف نکنند. این عدم مصرف و قطع دارو موقتی خواهد بود و چند روز بعد از نمونه برداری از

کبد می توانید داروهای خود را شروع کنید. بنابراین قبل از نمونه برداری از کبد پزشک خود را از نام داروی

مصرفی خود و هرگونه حساسیت دارویی احتمالی مطلع کنید.

برای آمادگی قبل از نمونه برداری کبد چه اقداماتی باید انجام دهید؟

از شما خواسته می شود تا با انجام آزمایشات خون و سونوگرافی از سلامت خون و کبد شما مطمئن

شد. همچنین لازم است تا حداقل شش ساعت قبل از نمونه برداری از کبد از خوردن غذا پرهیز کنید. این

بدین معنا است که برای نمونه برداری از کبد باید ناشتا باشید. بعضی از پزشکان تنها قبل از انجام نمونه

برداری از کبد ممکن است از شما بخواهند تا مقدار کمی چای یا شیر بنوشيد.

داشتن یک همراه برای پیگیری اقدامات پذیرش و تحویل نمونه کبد و ترخیص شما کمک کننده می باشد،

گرچه خود شما نیز می توانید این کارها را انجام دهید.

برای انجام نمونه برداری کبد به یک سوزن بیوپسی کبد نیز احتیاج است. این سوزن وظیفه گرفتن و بیرون

آوردن نمونه کبد را انجام می دهد. این سوزن معمولا از داروخانه تهیه می شود.

نمونه برداری از کبد در کجا انجام می شود؟

نمونه برداری از کبد معمولا داخل بیمارستان انجام می شود تا مراقبت کافی و مطمئن از شما بعمل آید.

این کار معمولا در ابتدای صبح و با کمک پرستار روی تختی که در یک اتاق با تجهیزات کافی قرار دارد انجام

می شود.

نمونه برداری از کبد چگونه انجام می شود؟

بعد از پذیرش از شما خواسته می شود تا لباس خود را ساده تر کنید تا مزاحم نباشد. بعد از آن شما

روی یک تخت به حالت خوابیده به پشت (طاق باز) می خوابید. قبل از خوابیدن روی تخت حتما اگر

احساس پری مثانه یا روده می کنید به دستشویی بروید، چراکه شما حداقل تا 2 ساعت بعد از نمونه

برداری باید به پهلوی راست روی تخت بخوابید و بهتر است در این مدت از تخت پایین نیایید. بعد از

آماده شدن نهایی یک پرستار از دست چپ شما یک راه وریدی رگ گیری می کند و سرمی را به آن وصل

می کند. از این راه پزشک داروی مسکن و ضد درد برای شما استفاده می کند. با این داروی مسکن و

ضد درد، ورود سوزن نمونه برداری به بدن و کبد کمتر احساس می شود. شما با این دارو بهیچ وجه

بیهوش نمی شود و در تمام مراحل نمونه برداری کبد می توانید با پزشک همکاری کنید. تا اینجا

هیچگونه اقدام دردناکی برای شما انجام نشده است.

در زمان نمونه برداری از کبد در حالیکه به پشت روی تخت (طاق باز) و نزدیک لبه راست تخت خوابیده اید،

از شما خواسته می شود تا دست راست خود را زیر سرخود بگذارید. لباس ناحیه قفسه سینه سمت

راست کنار زده می شود و پزشک محل دقیق انجام نمونه برداری از کبد را با انگشتان دست خود

مشخص می کند و علامت می گذارد. سپس با ماده ضدعفونی بتادین کافی محل نمونه برداری

ضدعفونی می شود. در این زمان شما با داروی مسکن کمی خواب آلوده شده اید با یک سوزن نازک

ماده بیحس کننده موضعی گزیلوکائین داخل پوست در فضای بین دنده ای شما تزریق می شود. ممکن

است سوزش ورود این سوزن را احساس کنید. بعد از آن با اثر این داروی بیحس کننده موضعی و تزریق

بیشتر داروی مسکن احساس بیشتری از درد نخواهید داشت. پزشک محل ورود سوزن نمونه برداری را با

یک تیغ خیلی ظریف باز کرده و سپس سوزن نمونه برداری از پوست و فاصله بین دنده ای به سمت کبد

شما عبور داده می شود. باتوجه به اندازه بزرگ کبد سوزن آهسته آهسته به سطح کبد نزدیک

می شود. از شما خواسته می شود تا با تنفس آهسته ولی بلند پزشک خود را به رسیدن سوزن

نمونه برداری به سطح کبد کمک کنید. سپس از شما خواسته می شود تا برای چند لحظه کوتاه تنفس

نکنید. در این لحظه از راه دهان یا بینی برای چند لحظه نفس نکشيد، در این زمان پزشک با کمک سوزن

نمونه برداری ظرف چند ثانیه تکه کوچکی از کبد شما را نمونه برداری می کند. ممکن است عبور دادن

سوزن و نمونه برداری برای 2 بار تکرار شود تا نمونه کافی بدست آید. سپس محل نمونه برداری بدقت

پانسمان می شود و از شما خواسته می شود تا روی پهلوی راست خود روی کیسه ای از شن بخوابید

تا محل نمونه برداری بیشتر پانسمان و محافظت شود. احتیاجی به بخیه نیست.

بعد از نمونه برداری از کبد چه می شود؟

نمونه کبد بدست آمده در شیشه حاوی محلول مخصوص (فرمالین) جهت نگهداری نمونه بافت کبد قرار

داده شده و برای ارسال به آزمایشگاه آسیب شناسی آماده می شود. برچسبی با عنوان نام بیمار و

تاریخ انجام نمونه برداری روی آن شیشه زده می شود شما نیز باید چهار ساعت تحت نظر باشید. در این

چهار ساعت نباید غذا بخورید و مقداری سرم وارد رگ شما می شود. فشار خون و نبض شما مرتب

توسط پرستار اندازه گیری می شود. برای حداقل 2 ساعت باید به پهلوی راست خوابیده باشید. درصورت

وجود درد مسکن اضافی تجویز خواهد شد. تمام این مراحل که توسط پزشک و پرستار با تجربه انجام

می شود مطمئن و بدون خطر است.

ازهر صد بیمار تحت نمونه برداری کبد 3-2 بیمار ممکن است جهت برخی مشکلات بدنبال نمونه برداری

در بیمارستان بیشتر تحت نظر گرفته شوند. عارضه شایعتر نمونه برداری از کبد احساس درد در محل ورود

سوزن و سمت راست شکم و یا شانه راست است. این احساس درد معمولا مبهم و خفیف است. این

احساس درد معمولا با نفس کشیدن قدری بیشتر می شود و ظرف چند ساعت تا یک روز بعد معمولا از

بین می رود. گاهی اوقات این درد ممکن است بیشتر طول بکشد و بعد از مرخص شدن تا مدت ها از درد

خفیفی را در محل نمونه برداری داشته باشید. برای کاهش درد می توانید از مسکن خوراکی مثل قرص

استامینوفن استفاده کنید. مصرف قرص استامینوفن برای کاهش درد عارضه ای برای کبد ندارد. بهتر

است قرص آسپرین و یا پروفن استفاده نشود. در صورت درد شدیدتر که به این داروها جواب ندهد بهتر

است با پزشک یا بیمارستانی که در آن نمونه برداری شده اید تماس بگیرید.

در اثر احساس ناشی از نمونه برداری از کبد ممکن است قدری افت فشارخون همراه با کاهش تعداد

نبض رخ دهد. داشتن آرامش و تجویز سرم و مسکن در صورت وجود درد می تواند به رفع آن کمک کند.

درصورت برطرف نشدن افت فشار خون و باقیمان آن باید به پزشک اطلاع داده شود. خونریزی از محل

نمونه برداری معمولا خیلی کم می باشد. مقادیر بسیار کم خونریزی داخل کبد یا شکم ممکن است رخ

دهد و معمولا مشکلی بجز درد خفیف ایجاد نمی کند. از هر 1000 بیمار تحت نمونه برداری کبد 3 بیمار

ممکن است دچار خونریزی بیشتر شوند. خونریزی معمولا در ساعات اولیه رخ می دهد. برای همین شما

باید حداقل 4 ساعت تحت نظر باشید. علامت ادامه خونریزی افت فشارخون و افزایش ضربان قلب

می باشد که در اینصورت شما باید برای مدت بیشتری در بیمارستان تحت نظر باقی بمانید. عوارض دیگر

نمونه برداری مثل نشت صفرا به داخل شکم و سوراخ شدن کیسه صفرا یا روده و عفونت بسیار نادر

می باشد و با درد و ناراحتی شدید شکم و تب و لرز مشخص می شود. درصورتیکه شما درد و ناراحتی

بعد از نمونه برداری دارید به پرستار یا پزشک خود اطلاع دهید.

اثر خواب آلودگی داروهای مسکن ممکن است برای چند ساعت در شما باشد. توصیه می شود تا در این

روز خود رانندگی نکنید.  میتوانید از وسایل نقلیه ای که توسط دیگران هدایت می شود استفاده کنید. در

صورتیکه احساس خواب آلودگی شدید دارید از حرکت به تنهایی و بدون همراه نیز اجتناب کنید و تا

رسیدن به منزل در کنار و با همراه خود حرکت کنید. امروز را بیشتر در منزل استراحت کنید و از فعالیت

سنگین مثل بلند کردن اجسام سنگین پرهیز کنید. امشب شام سبکی مثل سوپ بخورید. به مصرف

داروی خاص یا آنتی بیوتیک احتیاج نیست. در صورت احساس درد میتوانید قرص مسکن استامینوفن 

یکعدد هر شش ساعت مصرف کنید. فردا با استحمام میتوانید پانسمان کوچکی که روی محل نمونه

برداری است را بردارید ودور بریزید. فردا میتوانید غذای عادی مصرف کنید و فعالیت طبیعی و عادی داشته

باشید. جواب نمونه برداری خود را ظرف روزهای آینده از آزمایشگاه آسیب شناسی که نمونه کبد را ت

حویل داده اید دریافت و برای پزشک معالج خود ببرید.

 دستورات و مراقبت های لازم در بیوپسی کبد سرپایی

 لطفا

1-             NPO (بجز مصرف داروهای قبلی بیمار)

2-             استراحت مطلق به پهلوی راست روی کیسه شن تا 4 ساعت بعد از بیوپسی کبد

3-             سرم 500 cc  1/3-2/3 از دست چپ گرفته شود. (KVO)

4-             کنترل علائم حیاتی (طبق چارت ضميمه و درج آن در چارت)

5-             IV,  5 mg,  Amp. Midazolam آهسته فقط توسط پزشک انفوزیون شود.

6-            IV,  25 mg,   Amp. Pethedin آهسته درصورت درد شدید انفوزیون شود. (PRN)

7-            درصورت افت علائم حیاتی یا درد شدید اطلاع داده شود.

8-            درصورت طبیعی بودن علائم حیاتی و عدم درد شکم بعد از 4 ساعت بیمار قابل ترخیص است.

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در پنجشنبه 1 اردیبهشت1390 و ساعت 19:0 |

سوندها به طور کلی لوله های باریکی هستند که وارد دستگاه ادراری می شوند تا تخلیه ادرار را تسهیل

کنند . با این احتساب موارد اصلی سوندها زمانی است که به هر دلیل تخلیه ادرار به شکل مناسب

صورت نمی گیرد

به احتمال زیاد تا کنون اصطلاح سوند ادراری را در بیمارستان ها و مراکز پزشکی درمانی زیاد شنیده اید و

حتما حداقل تا این حد در مورد آنها می دانید که این وسایل برای تسهیل و کمک به روند ادرار کردن به کار

می روند اما به طور قطع نکات مبهم و نادانسته های زیادی هم در مورد آنها دارید . به طور مثال آیا می

دانید که سوندها انواع مختلفی دارند و هر کدام از آنها کارایی و روش مصرف متفاوتی می توانند داشته

باشند ؟

در نظر بگیرید که در یک فرد مسن به علت بزرگ شدگی خوش خیم و یا حتی برعکس سرطان پروستات

، مسیر ادرار مسدود شده باشد . این مساله باعث می شود که ادرار نتواند به راحتی تخلیه شود و

بنابراین در مثانه تجمع پیدا می کند . این تجمع ادرار در مثانه نه تنها برای بیمار درد و احساس ناراحتی

به همراه دارد بلکه اگر برای مدت طولانی باقی بماند می تواند با وارد آمدن فشار روی کلیه ها عملکرد

آنها را نیز تخریب کند . در این حالت تنها کاری که می توان کرد این است که به هر شکل ممکن امکان

تخلیه ادرار از مثانه را فراهم کرد . پزشکان در این موارد سعی می کنند تا از سوندها یا همان کاتترهای

ادراری استفاده کنند و بدین ترتیب یا راه معمول دفع ادرار را باز کنند و یا راه جدیدی برای دفع ادرار ایجاد

کنند . سوندها از دو جنبه مهم با یکدیگر تفاوت دارند

1 – نوع و محل قرار گیری

2 – مدت و زمان باقی ماندن در محل

سوندهای ساده یا نلاتون

این سوندها در واقع لوله های پلاستیکی بسیار نرم و انعطاف پذیری هستند که در داخل آن مجرایی برای

عبور مایعات ، و به طور مثال ادرار وجود دارد . زمانی که به دلایلی مسیر طبیعی ادرار مسدود می شود ،

این سوندها به داخل مجرای ادرار کار گذاشته می شوند تا با کنار زدن محل انسداد ، به درون مثانه

برسند . پس ادرار موجود در داخل مثانه از درون مجرای موجود در داخل این سوند می تواند به راحتی به

بیرون تخلیه شود . تنها مساله ای که در مورد این است که سوند پس از تخلیه ادرار باید خارج شود . اگر

دفعات بعد باز هم برای تخلیه ادرار به کمک این سوند نیاز باشد ، باید دوباره کار گذاشته شود

سوند فولی

این سوندها در انتهای خود ، یعنی در بخشی از سوند که پس از عبور کردن از مجرای ادرار به درون مثانه

می رسد ، کیسه کوچکی دارند که این کیسه کوچک از طریق یک مجرای بسیار باریک در بدنه سوند با

سوراخی که در انتهای دیگر سوند وجود دارد در ارتباط است . بدین ترتیب پزشک یا پرستار می تواند از

طریق این سوراخ به مقدار مناسب مایع به داخل بفرستد  و از این طریق کیسه کوچک پر از هوا شده و به

قدری بزرگ می شود که دیگر امکان عبور آن از مجاری ادرار وجود ندارد بنابراین سوند دیگر امکان خارج

شدن از مثانه را ندارد . پس هر زمان که بخواهند سوند را برای مدت طولانی در مثانه نگه دارند

می توانند از این روش استفاده کنند ، چرا که سوندهای معمولی فورا لیز می خورند و از مثانه خارج

می شوند اما این سوندها به علت گیر کردن بادکنک در ابتدا ی مجرا ، هیچ گاه خارج نمی شوند مگر

اینکه پزشک یا پرستار با یک سرنگ باد کنک را خالی کند . اما نکته مهم این است که این بادکنک تنها

باید زمانی باد شود که باد کنک و سر داخلی سوند به طور کامل در مثانه قرار گرفته است که این باد کنک

در داخل می تواند به راحتی و بدون آسیب رساندن به بیمار باد شود . اما اگر این باد کنک و سر داخلی

سوند در داخل مجرا باد شود و متسع شود با توجه به اینکه قطر مجرا کوچک است به تدریج باعث

پاره شدن و آسیب وسیع به مجرا می شود . پس این سوندها هیچ وقت نباید توسط نا آشنا کار گذاشته

شود و کار گذاری آن حتما باید توسط فرد آشنا به این روش مثل یک پرستار با تجربه و یا پزشک صورت

گیرد .هیچ وقت نباید سعی کرد که این سوندها را با زور و کشیدن از جا خارج کرد چرا که بادکنکی که در

انتهای آن داخل مثانه باد شده است در هنگام خروج به علت قطر زیاد خود آسیب به مجرا وارد می کند که

با خونریزی همراه می شود

سوند فوق عانه‌اي

اين سوندها كه در اصطلاح پزشكي سوند سوپراپوبيك هم ناميده مي‌شوند، نسبت به دو نوع سوند

قبلي كمتر به كار گرفته مي‌شوند. برخلاف دو نوع سوند قبلي كه براي كارگذاري آنها، لوله از درون مجراي

ادرار رد مي‌شد، در اين موارد سوند از پوست قسمت‌هاي پاييني شكم وارد مثانه مي‌گردد. يعني توسط

پزشك يا جراح سوراخي در پوست پايين شكم ايجاد مي‌شود و سپس سوند از پوست و بافت‌هاي روي

مثانه رد مي‌شود تا به داخل مثانه برسد.

سوندهاي داخلي

در تمام سوندهايي كه تاكنون گفتيم يك سر سوند خارج از بدن بيمار است تا ادرار را از مثانه به بيرون

تخليه كند. اما بايد گفت سوندهايي هم وجود دارند كه در آنها هر دو سر سوند در داخل بدن بيمار است.

به‌طور مثال درنظر بگيريد كه انسدادي در فاصله بين كليه تا مثانه ايجاد شود. اين مساله باعث مي‌شود

كه ادرار نتواند از كليه به مثانه برسد تجمع ادرار در كليه مربوطه باعث آسيب رسيدن به نسج كليه و

تخريب آن و در ضمن علائمي مثل درد و ناراحتي در پهلوي همان سمت مي‌شود. تنها راه اين است كه

به نحوي امكان دفع ادرار از آن كليه فراهم شود. براي اين منظور دو كار مي‌توان انجام داد :

1 – نفروستومي : در اين روش مثل سوند سوپراپوبيك لوله را از پوست پهلوها رد مي‌كنند (پس باز هم

به سوراخ‌كردن پوست نياز پيدا مي‌شود) و لوله را به درون لگنچه كليه مي‌رسانند تا ادراري كه در آنها

جمع مي‌شود از اين مسير به بيرون بدن دفع شود.

2 – سوند j-j : اين سوندها از يك طرف در درون مثانه قرار مي‌گيرند و از طرف ديگر به لگنچه كليه

مي‌رسند. با اين حساب هرگونه انسدادي كه در بين راه كليه تا مثانه وجود دارد را از سر راه برمي‌دارند و

اين امكان را برقرار مي‌كنند كه ادرار بدون ممانعت از كليه به مثانه برسد.

بقيه مراحل دفع ادرار با اين حساب مثل حالت عادي نيازمند دفع ادرار توسط فرد است . كارگذاري اين

ابزارها نيازمند يك جراحي كوچك است پس از انجام جراحي ، ديگر فرد نه سوند خود را مي‌بيند و نه وجود

آن را د ر بدن خود حس مي‌كند

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در پنجشنبه 25 فروردین1390 و ساعت 19:30 |

 

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/1.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/2.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/3.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/4.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/5.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/6.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/7.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/8.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/9.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/10.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/11.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/12.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/13.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/14.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/15.jpg

لینک دانلود : http://medical-iran.persiangig.com/image/Human%20anatomy/16.jpg

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در یکشنبه 14 فروردین1390 و ساعت 21:0 |

Anorexia  = کم اشتهایی

Brittle  = ترد وشکننده

Bruise  = ضربت دیدن ، کبود شدن

Bulge  = تحدب ، شکم دادن

CHF = Congestive Heart Failure  = نارسایی احتقانی قلبی

Congenital  = مادرزادی

Cartilaginous  = غضروفی

Clavicle  = ترقوه

Crutch  = عصای زیر بغل

Clubfoot  = کج پا

Congenital  = مادر زادی

Contracture  =ا نقباض

Curvature  = انحنا

Cranial  = جمجمه ای

Dwarfism  = کوتولگی

Dentin  = عاج دندان

Fetus  = جنین

Femur  = استخوان ران

Flex  = خم کردن

Gap  = شکاف ، درز

Humerus  = استخوان بازو

Ischial  = استخوان نشیمنگاهی

Inflame  = ملتهب کردن

Incontinence  = بی اختیاری

Jaw  = فک

Kyphosis  = قوز

Leukocytosis  = افزايش تعداد گلبول هاى سفيد خون

Lordosis  = انحنای زیاد ستون فقرات بطرف جلو

Luxation  = در رفتگی مفصل استخوان

Myeloma  = تومور بدخيم سلول هاى مغز استخوان

Malleolus  = استخوان غوزک

Neonate  = نوزاد

Ossification  = استخوانی شدن

Osteophytes  = برآمدگی استخوانی

Orthopedics supplies  = وسایل شکسته بندی

Pyrexia  = تب

Prone  = درازکش ، دمر

Palliative  = مسکن موقتی

Paresis  = فلج ناقص

Slough  = پوسته پوسته شدگی

Septum  = استخوان میانی بینی

Scapula  = استخوان کتف

Sacroiliac  = خاصره ای خاجی

Skull  = جمجمه

Scallop  = حلزونهای دو کپه ای

Sclera  = چشم صلبیه یا سفیده سخت

Suture  = بخیه

Senile  = مرد سالخورده ، پیر

Sedentary  = نشسته ، بی حرکت

Traction  = کشش ، انقباض

Trunk  = بالا تنه

Tuft  = ته ریش

Umbilical  = نافی

Vertebrae  C1-7, T1-12, L1-5, Sacrum 5fused, Coccyx 4fused  = استخوانهای مهره  

Zygoma  = استخوان گونه

+ نوشته شده توسط روح الله حسینی در جمعه 12 فروردین1390 و ساعت 20:0 |


Powered By
BLOGFA.COM


Google

در اين وبلاگ
در كل اينترنت
کد جست و جوی گوگل





Powered by WebGozar



JavaScript Codes
Roohollah Hoseini
on Google+